دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که از قید «خود» و منیت دست کشیدم، چهره معشوق بر من نمایان گشت؛ در این دگرگونی، آنچه پیش‌تر نداشتم به وجود آمد و آن هویتی که به عنوان «هستیِ خود» می‌شناختم، نیست و نابود شد.

تو خود هم راهی و هم رهرو هستی، پس با گذشتن از خود به مقصد برس؛ چرا که تنها کسی به حق می‌رسد که از بندِ خودپرستی آسوده و رها شده باشد.

سودِ حقیقیِ عمر از آنِ کسی است که آن را در مسیرِ بندگی و طاعت صرف کرد؛ زندگیِ گوارا و خوش‌عاقبت، نصیبِ کسی است که بدنش در راهِ خدمت به حق به فرسودگی و سختی افتاد.

زاهد با انکارِ عشق، در کارِ من گره ایجاد کرد، اما نیروی عشق به یاری‌ام آمد و آن گرهِ کورِ تعصب یا جهلِ زاهد را به آسانی باز کرد.

وقتی نوبت به عاشقان رسید، خود برای یاری برخاستند؛ از برکتِ آن توجهِ ویژه و عنایتِ الهی، بر مستیِ عارفانه‌ی من، مستیِ بیشتری افزوده شد.

عشق را ستایش می‌کنم که هر آلوده‌ای را پاک و پیراسته می‌کند؛ پس هر کس که به گناه آلوده است، ناامید نباشد و به سوی ما (محفلِ عاشقان) بیاید.

عشق، قلبِ انسان را از زنگارِ شرک (دوگانه‌بینی) صیقل می‌دهد؛ در قلبِ من نیز تمامِ آن تیرگی‌ها به وسیله‌ی این صیقلِ عشق از بین رفت.

جانِ درخشان و ارزشمند، جانی است که آینه‌ی تجلیِ خداوند باشد و زندگیِ آباد و پرثمر، عمری است که در مسیرِ بندگیِ خدا سپری شده است.

فیض (تخلص شاعر) را دیدم که با شتاب در حرکت است، پرسیدم به کجا می‌روی؟ گفت به سمتِ وادیِ امنِ الهی، زیرا نورِ حق در آنجا بر من جلوه‌گر شده است.

گفت‌وگوی این اسرار سال‌ها در پرده‌یِ نهان بود؛ اکنون که اغیار (نااهلان) محرمِ این اسرار نشدند، این سخن را آشکارا بشنوید.