دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که مهر و محبتِ دوست بر جان و دلم تابیدن گرفت، این دلِ ویران و متروکِ من پر از نور شد؛ قلبم سراسر چون مشعلی فروزان گشت و تمامِ وجودم غرق در روشنایی گردید.

اکنون روزگارِ من به واسطه روشناییِ دلم روشن است و دلم نیز از پرتوِ مهرِ آن محبوب نور می‌گیرد؛ این خانه وجودم به واسطه نورِ چراغِ عشق، به تمامی روشن شده است.

شبی جانِ من که همانند پروانه‌ای مشتاق است، گردِ شمعِ وجودِ معشوق چرخید؛ از گرمایِ عشقِ آن شمعِ آتش‌خو، دلِ پروانه نیز گرم و روشن گشت.

ساقی در هنگامِ سحرگاه، در جامِ من شرابی ریخت که سبب بیداری و هوشیاری‌ام شد؛ همان شرابی که به سببِ زلالی و صفایِ آن، دلِ آشفته و دیوانه‌ام به آرامش و نور رسید.

جام را نوشیدم و به واسطه درخششِ آن شراب، جان و روانم صیقلی و پاک شد؛ این صفا و پاکی از چهره‌ام نمایان گشت و آن میخانه، که محلِ تجلیِ محبوب است، روشن شد.

به درِ بتخانه‌ای گذر کردم و قلب‌های سیاه و آلوده به غفلت را دیدم؛ وقتی آیه و نشانه‌ای از توحید و یکتاپرستی خواندم، بت‌ها و آن بتخانه نیز از فروغِ حقیقت روشن گشت.

حکایتِ فیض و لطفِ الهی، قلب‌های آسمانی و بلندمرتبه را روشن می‌گرداند؛ من قلبِ زاهدان و پارساپیشگان را دیدم که به واسطه شنیدنِ این داستانِ معرفت، نورانی و روشن شده‌اند.