دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که از دست ساقیِ آن یار، جام معرفت ننوشم، مست و بی‌خود نخواهم شد و تا زمانی که او خود به سراغ من نیاید و راه را بر من نبندد، از بندِ عقل رها نمی‌شوم و به دیوانگیِ عاشقان نمی‌رسم.

تا زمانی که با ریاضت و پرهیز، تن را از امیال مادی پاک و لاغر نکنم، روحم رشد و فربهی نمی‌یابد و تا وقتی که جان را در راه محبوب فدا نکنم، شایسته رسیدن به جایگاه معشوق نخواهم بود.

از منیّت و خودخواهی تهی شدم تا ظرفیتِ لبریز شدن از عشقِ او را پیدا کردم؛ اکنون که این چنین با او یکی شده‌ام، دیگر هرگز از چنین یار و معشوقی فاصله نخواهم گرفت.

ای نصیحت‌گر، مرا در بندِ نصایح خود اسیر نکن و بیهوده پند مده؛ حتی اگر صد سال هم مرا به عاقل بودن دعوت کنی، من هرگز اهلِ مصلحت‌سنجی و فرزانگیِ عقلانی نخواهم شد.

به من گفتی که عاشق مشو که عشق تو را دیوانه می‌کند؛ من می‌گویم اگر تو مرا پند نمی‌دادی و با حرف‌های عقلانی‌ات آتشم را شعله‌ور نمی‌کردی، شاید هرگز چنین دیوانه نمی‌شدم (اما حالا که پند دادی، مصمم‌تر شدم).

عقلِ مصلحت‌جو اگر به معنای آبادانیِ زندگی دنیوی است، ویران بودن و بی‌خردی از دیدگاه مردم برای من بسیار شیرین‌تر است و اگر قرار باشد این عقلِ دنیوی، جانِ مرا ویران کند، من هرگز آن را نخواهم پذیرفت.

من همچون آن قطره بارانی هستم که اگر در صدف بیفتد و پرورش یابد، مروارید می‌شود؛ تا زمانی که در دریای رحمت و عنایت الهی پرورش نیابم، به گوهرِ وجودی نخواهم رسید.

اگر کسی عشق‌های مجازی و بازی‌های دنیوی را به عنوان شمع به من نشان دهد، من هرگز همچون پروانه گرد آن نخواهم گشت (چون به دنبال شمعِ حقیقت هستم).

دل را به خدای یگانه می‌سپارم تا خانه و جایگاهِ او باشد؛ دلم را به بت‌های دنیوی و امیال نخواهیم بخشید تا خانه‌ام تبدیل به بت‌خانه نشود.

بسیاری از مردم در راه عشقِ بتانِ دنیوی (زیبارویان)، افسانه و زبانزدِ عام و خاص شدند، اما من با این نوع داستان‌های عاشقانه، هرگز به آن افسانه و شهرتِ کاذب نمی‌رسم و نمی‌خواهم برسم.

من در برابر سحر و جادویِ زیباییِ رویان، همچون دیواری استوار ایستاده‌ام؛ دلم را به آسانی به آن‌ها نمی‌بازم و به خاطرِ آن‌ها دیوانه و سرگشته نخواهم شد.

ای فیض، راه و رسمِ مردانِ خدا، شوریدگی و نالیدن از دوریِ یار است؛ من با مردمِ عاقل‌نما و مصلحت‌سنجِ دنیوی هرگز هم‌نشین و هم‌خانه نخواهم شد.