دیوان اشعار - غزلیات

فیض کاشانی

غزل شمارهٔ ۲۹۰

فیض کاشانی
کسی از عمر برخوردار باشد که از عشق نگاری زار باشد
هوای دلبری ما پسند است دو عالم را بهل ز اغیار باشد
بغیر عشق دل چیزی نخواهد که غیر عشق بر دل بار باشد
خلایق جمله در خوابند الا دو چشم عاشقان بیدار باشد
ز کوی دوست می آید نسیمی کسی یابد که او هشیار باشد
کسی را کو ز عشقی برد بوئی چه پروای گل و گلزار باشد
دلی راکو بود داغی ز عشقی کیش با لاله یا گل کار باشد
کسی کو یافت ذوق لذت عشق ز جنت گر زند دم عار باشد
بهشت دیگران گلزار باشد بهشت ما رخ دلدار باشد
نعیم زاهدان حور و قصور است نعیم عاشقان دیدار باشد
جحیم بی غمان دود است و آتش جحیم ما فراق یار باشد
نه پیچم از بلای دوست گردن که در عشق امتحان بسیار باشد
کسی را میرسد لاف محبت که چشمش زار و دل افکار باشد
بهشت فیض باشد عشق جانان ز اشگش تحتها الانهار باشد