دیوان اشعار - غزلیات

روی خود را به من نشان ده و جانم را بگیر، چرا که این جان در برابر دیدن چهره‌ات بهایی ناچیز دارد. یک جان که چیزی نیست، حتی صد جان هم در برابر دیدنِ روی تو بی‌ارزش است.

عشق تو را خریدم و بر جانِ خود ترجیح دادم؛ اما با این حال، عشق تو در برابرِ گرفتنِ جانِ من، باز هم بسیار گران‌بهاست و جانم در برابر آن ارزشی ندارد.

زمانی که چهره‌ی زیبای تو را دیدم، از دلبستگی به خویشتن دست کشیدم و تمام دل و جانم را فدای تو کردم، اما این قربانی باز هم در برابرِ تو ناچیز است.

وقتی دلم جایگاهِ غمِ تو شد و در این راه جانم را باختم، آن سودی که از عشق تو نصیبم شد، آن‌قدر بزرگ است که این خسران و از دست دادنِ جان در برابرش بی‌ارزش است.

اگر دریای غمِ عشق تو مرا در طوفانِ اشک‌هایم غرق کرد، باز هم آن اقیانوسِ عظیمِ عشق، در برابرِ این طوفانِ کوچکِ وجودِ من، چیزی نیست و این فدا شدن ارزش چندانی ندارد.

اگر هستی و خانه‌ام را ویران کنم و آن سلطانِ (معشوق)، گنجِ وصل را به من بدهد، آن گنج در برابرِ ارزشِ خانمانِ من ناچیز است (چرا که گنجِ وصل برتر از هر دارایی مادی است).

اگر یک بوسه از آن باغِ (صورتِ) تو بگیرم و در عوضش جان بدهم، به خدا سوگند که این معامله بسیار ارزان است؛ یعنی جانِ من در برابر یک بوسه‌ی تو هیچ ارزشی ندارد.

اگرچه خونِ دلِ بسیاری خوردم و عشق تو را به سرانجام رساندم، اما نگاه کن که فیض و بهره‌ای که از عشق تو بردم، در برابرِ تمامِ آن رنج‌ها باز هم ارزشمندتر است (یا برعکس: آن رنج‌ها در برابر این فیض، ناچیزند).