دیوان اشعار - غزلیات

اگر شور و حرارت عشق، دل را به کار وادارد و آن را به تکاپو بیندازد، آن عاشق (که همچون بلبلی در گلزار حقایق است) را به بوستانِ معانی بلند می‌برد.

عشق آتشی در من می‌افکند که «منِ» انسانی و خودخواهی‌هایم را می‌سوزاند؛ به گونه‌ای که گوشِ جانِ هستیِ ما، به صورتِ نمادین همچون حلقه غلامی در گوشِ یار قرار می‌گیرد و تسلیمِ مطلق می‌شود.

نور جمالِ دوست چنان جهان را فراگرفته است که همه‌جا جلوه‌گاه اوست؛ پس آن موسی کجاست که بتواند تجلی او را تاب بیاورد و در مسیر کمال و وصال، به مقام والای دیدار برسد؟

هر کس که زیباییِ جمالِ دوست را انکار کند، سرانجام با چشیدن جرعه‌ای از شرابِ عشق، ناچار به اقرار و پذیرش آن خواهد شد.

می‌ترسم اگر شور و حالِ درونی‌ام را در هنگام مستی آشکار کنم، غیرتِ الهی کار را به جایی برساند که مانند منصور حلاج، مرا نیز به پای چوبه‌ی دار بکشاند.

من در حالِ مستی و خلسه، رازم را پنهان نگه می‌دارم تا مبادا با آشکار کردنِ حقایق، خارهایِ انکار و بدفهمی در گلستانِ لطیفِ حقایقِ عرفانی بروید.

اگر عشق راهی به دلِ زاهدانِ خشک‌مغز بیابد، قلب‌های سنگ‌مانندشان را آن‌چنان دگرگون و مجروح می‌کند که همچون گلزاری سرسبز و باطراوت، بارور می‌شوند.

برای زنده کردنِ این دل‌های افسرده و بی‌رمق، حضورِ عشق ضروری است تا آتش در وجودشان بیفکند و از عمقِ جانشان (رگ‌های تن)، ناله‌های پرشور و صادقانه برآورد.

دوباره در زمینِ دلم نهالِ غمِ عشق را کاشتم، به این امید که پس از گذشتِ زمان، میوه‌ی خرمی و نشاطِ جاودانه به بار آورد.

اگر خداوند بخواهد به کسی جرعه‌ای از غمِ خویش را بنوشاند، بداند که این کالایی گران‌بهاست که در هیچ بازاری یافت نمی‌شود و قابل خرید و فروش نیست.

اگر آن کسی که منکرِ عاشقان است، لحظه‌ای جمالِ خورشیدگونه‌ی یار را ببیند، ذره‌ذره‌ی وجودش ناچار به اقرار و تسلیم در برابرِ عظمتِ او خواهد شد.

ای فیض! سخن را کوتاه کن و در خاموشی شکیبا باش، زیرا آن یارِ شیرین‌سخن، خود در زمانِ مناسب، حقیقت را به گفتار می‌آورد و اسرار را آشکار می‌کند.