دیوان اشعار - غزلیات

اگر بتوانی قدم به کوی و ساحت قدر و سرنوشت الهی بگذاری، آن‌گاه این توانایی را خواهی یافت که در برابر تیرهای حوادث و تقدیر، جان خود را همانند سپری قرار دهی و شجاعانه با آن‌ها مواجه شوی.

اگر به حقیقت و عمق امور جهان پی ببری و آن‌گونه که واقعیت دارد، دنیا را بشناسی، دیگر دلیلی برای شکایاتِ نابجا از روزگار نخواهی داشت.

وقتی بدانی که آنچه در زندگی به تو می‌رسد، از پیش رقم خورده است، می‌توانی از رنج و اضطرابِ بیهوده‌ی ناشی از حسرت و پشیمانی دوری کنی.

اگر خدا را به صفت عدل شناخته باشی، درمی‌یابی که ناملایمات و شرور، نه از سوی او، بلکه ریشه در اعمال و انتخاب‌های خودت دارد.

اگر غبار تعلقات و تیرگی‌ها را از آینه‌ی دل (که جایگاه اسرار است) پاک کنی، می‌توانی با چشمِ بصیرت و بینشِ باطنی، رخسارِ محبوب را مشاهده کنی.

اگر پرده از چهره‌ی ازلی و حقیقتِ جاودان برداشته شود، انسان می‌تواند در همان یک نگاهِ نخست، حقیقتِ ابدیت و بی‌نهایت را درک کند و به پایانِ مسیر برسد.

اگر به بارگاهِ جانان راه یابی و توفیقِ حضور حاصل شود، تمامِ هستیِ خود اعم از سر و تن و دل و جان را با کمال میل به خاکِ آستانه‌ی او تبدیل می‌کنی و در او فانی می‌شوی.

اگر با صدقِ دل از دلبستگی به دنیای ظواهر (صورت) دست بشویی، می‌توانی با روح و جانِ خود به سفر در عالمِ معنا و حقایقِ باطنی بپردازی.

چگونه می‌توان فیض و عنایاتِ بی‌کرانِ الهی را در صفحاتِ کاغذ ثبت کرد؟ اصلاً چگونه می‌توان شرحِ بی‌انتهای عشق را کوتاه و مختصر کرد؟