دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که عشقِ تو مرا هم‌ردیفِ دیوانگانِ عالم کرد و در زنجیرِ اشتیاقِ خود گرفتار ساخت، دیگر دغدغه‌ی درس و مشق و نصیحت‌های تکراریِ پیرانِ مصلحت‌اندیش را ندارم و از آن قید و بندها رها شده‌ام.

در حالی که چشمه‌ی حیات و زندگی‌بخش در لب‌های سرخِ تو نهفته است، من تشنه‌کام مانده‌ام؛ این حسرتِ بزرگ باعث شده که دیگر حتی از جانِ شیرینِ خودم نیز بیزار شوم.

از همان ابتدا نباید دل به وصلِ تو می‌بستم، اما اکنون که کار از کار گذشته و دل و دینم را باخته‌ام، دیگر چه تدبیری برای جبران می‌توان اندیشید؟

من نمی‌دانستم که عشقِ تو تا این حد خون‌ریز و بی‌رحم است؛ اکنون می‌بینم که سرنوشت از همان ابتدا، چه نقشه‌ها و دسیسه‌هایی برای نابودی و به قتل رساندنِ من چیده بود.

هرچند این شبِ هجران و دوری، سینه‌ام را پر از غم و اندوه کرده است، اما یقین دارم که سرانجام، سپیده‌دمِ دیدار با دوست طلوع خواهد کرد.

گاهی نسیمی که بوی معشوق را به همراه دارد به سویم می‌آید؛ عارفان و صاحب‌دلان نیز همین تجربه را برای یکدیگر بازگو کرده و تأیید کرده‌اند.

هر لحظه نشانه‌ای از رسیدن به وصال بر دلم نقش می‌بندد؛ همین نشانه‌ها و نویدهای پی‌درپی است که پایِ دلِ مرا در بندِ عشق اسیرتر می‌کند.

من راه رسیدن به روزِ دیدار را تنها در آهِ سحرگاهان پیدا می‌کنم؛ چرا که ناله‌های نیمه‌شب، تنها راهنمایِ حقیقیِ عاشقان در این مسیرِ تاریک است.

معشوق به من مژده داد که خود را نشان خواهد داد و گفت که جان فدا کن؛ من به این وعده دل خوش کردم و جان باختم، اما افسوس که او در آمدن تعلل ورزید و دیر کرد.