دیوان اشعار - غزلیات

چشم من حتی برای یک لحظه از تماشای چهره‌های ماه‌مانند و زیبا دست برنمی‌دارد؛ چرا که در نظر من، هیچ‌چیز بهتر و ارزشمندتر از این کار در طول زندگی وجود ندارد.

کسی مرا نصیحت می‌کرد که از عشق‌ورزی به زیبارویان دست بردار. به او گفتم: عشق برای من همچون جانِ من است و همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند از جان خود دست بکشد، من نیز نمی‌توانم عشق را کنار بگذارم.

عجیب است که زخمِ ستمِ معشوق، نه تنها مرا از پا درنمی‌آورد، بلکه به دلم جانِ دوباره می‌بخشد؛ همچون مرغی که وقتی صیادش محبوب اوست، از چنگال او فرار نمی‌کند.

دلم از عشق زمینی و صوری رو به سوی معشوق حقیقی (خداوند) کرد؛ حالا که حقیقت را به چشم دیده است، دیگر به دنبال باطل و فریب‌های دنیوی نمی‌رود.

وقتی قلب انسان با معرفت صیقل خورده و پاک شده است، دیگر زنگارِ زشتی‌ها بر آن نمی‌نشیند؛ کسی که جانش به صفای الهی آراسته شده، دیگر به جسم و لذت‌های فانی دل نمی‌بندد.

من در هر لحظه، شرابِ عشق الهی را بدون نیاز به دهان و لبِ مادی می‌نوشم و مست می‌شوم؛ به همین دلیل است که از دیدن زیبایی‌های ظاهری دیگر دلبسته نمی‌شوم، چون زیبایی اصلی را در جای دیگری یافته‌ام.