دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی که زیبایی یا کمالی (هنر و دانش) داشته باشد، در شهر پرآوازه می‌شود و هر کسی که کمالی دارد، لاجرم مورد آزار و حسادتِ فرومایگان قرار می‌گیرد.

زیبایی و ارزش‌های وجودی خود را در برابرِ کسانی که اهلِ درک و معرفت نیستند، به نمایش نگذار؛ زیرا نمایشِ زیبایی برای صاحبِ آن، حکمِ مصیبت و دردسر را دارد.

ای کسی که سخنِ خوش و هنرمندانه داری، سکوت کن؛ زیرا سرنوشت (صیاد) برای به دام انداختنِ تو در حالِ اندیشیدن و نقشه کشیدن است.

زیبایی ظاهری (خط و خال) چه سودی دارد؟ این زیبایی‌ها ممکن است مایه‌ی دردسر شوند، همان‌طور که طاووس به خاطرِ زیباییِ بال‌هایش (که عاملِ گرفتاری اوست) به خود می‌بالد.

گوهرِ گران‌بهای دل را با کالاهای ناچیزِ دنیوی معاوضه نکن، چرا که هر چیزی که در این دنیاست و زوال می‌پذیرد، ارزشِ فدا کردنِ جان را ندارد.

به کسی که در پیِ آسایشِ همیشگی در این جهانِ فانی است بگو که بیهوده تلاش نکن، چرا که این آرزو و تفکری محال است.

شخصِ ثروتمند (خواجه) در حالی که جان می‌کند تا مالِ دنیا را جمع کند، نهایتاً دیگران از آن استفاده می‌کنند، اما او همچنان به داشتنِ این ثروتِ گذرا افتخار می‌کند.

مالی که بیش از حدِ نیاز باشد، وبال گردن و مایه ی گرفتاری است؛ چه خوب است حالِ کسی که به اندازه‌ی کفاف و نیازِ خود، از راهِ حلال درآمد دارد.

ای مخاطب، هرگاه (فیض) را دیدی که در آن کوی و محله بی‌خود و از خود بیگاه شده است، او را به همان حالی که در آن غرق است، رها کن.