دیوان اشعار - غزلیات

در دلم غمی سنگین و عمیق وجود دارد که نه می‌توان آن را به زبان آورد، نه گوشِ شنوا برای شنیدن آن یافت می‌شود و نه حتی می‌توان آن را در خلوت دل پنهان کرد.

چون این غمِ جانکاه به هیچ زبانی بیان نمی‌شود، پس چرا تلاش کنم آن را بازگو کنم؟ اصلاً چه بگویم وقتی که این درد از ظرفیتِ کلمات بیرون است؟

از آنجا که این اندوهِ درونی قابل پنهان کردن نیست و گویی آشکارا بر چهره و احوالم نقش بسته است، چه چیزی را باید بپوشانم؟ تلاش برای کتمان آن بی‌فایده است.

چرا از حالِ دلِ من می‌پرسی؟ وقتی این درد، شنیدنی نیست و گوشِ کسی طاقت و ظرفیتِ درکِ آن را ندارد، پرسش تو پاسخی درخور نمی‌یابد.

دلم از شوق یا رنجِ تو، همچون غباری بر سرِ راهت نشسته است؛ چطور این غبارِ دل را بروبم و پاک کنم؟ غباری که برخاسته از عشقِ توست، هرگز از دل بیرون نمی‌رود و همیشگی است.

دلی که اسیرِ تو و گرفتارِ بندهایِ عشقِ توست، هرگز رویِ شادمانی و شکوفایی را به خود نمی‌بیند؛ گویی عشق تو سدِ راهِ بالندگی و نشاطِ دل شده است.

وقتی خواب به چشمانم نمی‌آید، چه فایده دارد که بخواهم بخوابم؟ من اصلاً چطور می‌توانم چشمانم را ببندم وقتی که این چشمِ بی‌قرارِ من، دیگر توانِ خوابیدن و آرام گرفتن ندارد؟

ای فیض! در برابرِ این دردِ پنهان و درونی، لبانِ خود را ببند و دم فرو ببر؛ سکوت پیشه کن، چرا که این غمِ بزرگ گفتنی نیست و زبان از بیان آن قاصر است.