دیوان اشعار - غزلیات

قلب من چنان به یاد محبوب مشغول است که از تمامِ جهانِ مادی بی‌خبر است و عقل و فکر من جز در حالتِ بی‌خودی و مستی، هنر و کارکردِ دیگری ندارد.

برای ما هیچ کمال و هنری جز همین حالتِ مستی و رهایی وجود ندارد؛ کسی که هنوز درگیرِ خودآگاهی و هوشیاریِ دنیوی است، در واقع بی‌هنر است و از حقیقت بی‌بهره است.

کسی که طعمِ شیرینِ رهایی و مستی را نچشیده و به نقد و سرزنشِ مستان می‌پردازد، خودش سرتاپا نقص است و هیچ فضیلت و هنری در او یافت نمی‌شود.

چه از روی سرزنش به سراغم بیایی و چه با نیتِ خیرخواهی و نصیحت، تلاش تو بیهوده است؛ چرا که کسی که غرق در عشق است، دیگر تحت تأثیر سخنانِ تو قرار نمی‌گیرد.

تو که زاهد و عابد هستی و سحرخیزی، همان‌طور باش؛ اما من در مستیِ دائمی هستم و شبِ حالِ من هرگز به صبحِ بیداریِ دنیوی نمی‌رسد.

کار و بارِ من عشق‌ورزی و رندی است؛ در ویرانه‌ای که نامش «دل» است، تمام دانش‌های رسمی و زهدِ ظاهری را کنار گذاشتیم، چرا که هیچ‌کدام ثمره‌ی حقیقی برای روح نداشتند.

قلب من به هر آنچه محبوب اراده کند، شاد و راضی است؛ من نگران این نیستم که دعایم مستجاب نمی‌شود، زیرا تسلیمِ مشیتِ محبوب هستم.