دیوان اشعار - غزلیات

کسی که چشم‌انداز خود را به سوی اهداف والا و امور معنوی می‌دوزد، باید از امور پست و ناچیز چشم بپوشد؛ همان‌گونه که درخت شکوفه‌های خود را می‌ریزد تا میوه به بار بنشیند.

اگر خواهان بزرگی و مقام معنوی هستی، باید راه فروتنی و افتادگی را در پیش بگیری؛ چنان‌که قطره باران زمانی به گوهر گران‌بها تبدیل می‌شود که از آسمان به پستی بیفتد.

تا زمانی که دل در آتش عشق نسوزد، هیچ‌گونه شور و هیجانی در آن پدید نمی‌آید؛ درست همان‌طور که اگر کسی دچار سردرد نباشد، نیازی به بستن دستمال به سر خود ندارد.

در قلب انسان، گنجایش برای بیش از یک معشوق وجود ندارد؛ بنابراین تا وقتی که شخص پیوند خود را از سایر تعلقات نبرد، نمی‌تواند به معشوق حقیقی دلبسته شود.

تمام توان خود را در راه آن معشوق صرف کن و کمر به خدمت او ببند؛ چرا که اوست که به دوری تو از تعلقات ارج می‌نهد و تو را به مقام والایی می‌رساند.

وقتی سر تسلیم و بندگی بر آستان او می‌سایی، او تو را به تاج معرفت مفتخر می‌کند؛ و اگر به فرمان او مطیع باشی، عشق او همچون کمری بر میان تو بسته می‌شود و تو را حمایت می‌کند.

اگر پس از ایمان به توحید، در عمل نیز همت خود را بر عشق و دلدادگی به حق بگذاری، خداوند دست تو را می‌گیرد و تو که جان خود را در راه او فدا کرده‌ای، او نیز مهر و محبت خود را به تو ارزانی می‌دارد.

دلی به پیوند با حق نائل می‌شود که خالصانه باشد؛ و تنها کسی می‌تواند به مقام اخلاص برسد که در این راه خطر کند و از جان و مال خود بگذرد.

ای فیض! دست از منیت و خودخواهی بردار؛ تا خداوند درهای رحمت و حقیقت را به روی تو بگشاید و غبارِ تعلقات دنیوی را از چهره‌ات پاک کند.