دیوان اشعار - غزلیات

مرغِ خیالِ انسان به قدری رهاست که هیچ‌کس نمی‌تواند بال و پرش را ببندد و محدودش کند؛ هر کجا که اراده کند، پرواز می‌کند و هیچ راهی برای او مسدود نیست.

عاشقِ صادق و راستین، حتی برای یک لحظه از اتصال با معشوق جدا نیست؛ زیرا معشوق نیز درِ نظر و تماشا را به روی خیالِ عاشق نمی‌بندد.

محبوبی که در دل جای گرفته و مانند جان با روحِ انسان آمیخته است، راهِ هجران را بر عاشق می‌بندد و هرگز درِ وصل و دیدار را به روی او نمی‌بندد.

عارفِ حقیقی، در چهره‌یِ زیبارویان، جمالِ خداوند را مشاهده می‌کند؛ با این حال، او اسیرِ ظاهر نمی‌شود و عشقش را تنها به صورتِ ظاهری محدود نمی‌کند.

زاهدانِ خشک‌مغز و بی‌ذوق، بهره‌ای از عشقِ حق ندارند؛ چرا که تصویرِ جانان، برای چشمانِ بی‌بصیرت و تاریک، متجلی نمی‌شود.

زاهد تنها برای رسیدن به بهشت، کمر به طاعت و عبادت می‌بندد؛ اما عاشق، جز برای خدمت به محبوب، هیچ هدفی را دنبال نمی‌کند.

اگر می‌خواهی از مسیرِ رسیدن به مقصود نومید نشوی، حاجت و نیازت را تنها نزدِ کسی ببر که درِ رحمتش را هرگز به روی تو نمی‌بندد.

در عشق، پنهان و پوشیده بمان تا چشمانت حقیقت را ببیند و جانت بیدار شود؛ همان‌گونه که باران تا زمانی که واردِ صدف نشود، به مروارید بدل نمی‌گردد.

اگر کسی بدونِ فیضِ الهی و بهره‌مندی از حقیقت، بخواهد با توصیفِ ظاهریِ زیبارویان شعر بگوید، سخنش همچون چوبِ خشک، بی‌رمق است؛ زیرا بدونِ بهره‌مندی از لطفِ حق، کسی نمی‌تواند شعرِ تر و جان‌دار بگوید.