دیوان اشعار - غزلیات

من جسم و وجود خویش را به سختی‌ها و بلاهای راه عشق می‌سپارم و باکی ندارم که سرانجام چه پیش خواهد آمد؛ همانا سرم را نیز در پی این راه می‌گذارم و تسلیمِ مطلقِ مقدرات می‌شوم.

گاهی دلِ شکسته‌ی من، همانند کاه که به سوی کهربا کشیده می‌شود، به سوی عشق جذب می‌شود و من حاضرم این دل را فدای این کشش کنم و فرجام کار هر چه می‌خواهد باشد.

آن‌گاه که در آرزوی او، تن من ذره‌ذره تحلیل رفت و از میان برخاست، من جانم را نیز در راه محبت دوست نثار می‌کنم و به هرچه پیش آید رضایت می‌دهم.

من اختیار خویش را به دست او می‌سپارم و کاملاً تسلیمِ اراده‌ی او می‌شوم، چرا که اکنون عشق بر وجودم پادشاهی می‌کند و در این پادشاهی، هرچه پیش آید پذیرفته است.

از شدت جذبه و شورِ عشق، ناگهان از قیدِ هر دو جهان (دنیا و آخرت) رها می‌شوم و خود را در فضایِ بی‌کرانِ حضورِ دوست می‌افکنم و دیگر از سرنوشت نمی‌هراسم.

زمانی که گام‌های من در مسیرِ عشقِ دوست استوار و ثابت‌قدم شد، حاضرم سر و جانم را در راه او بر باد دهم و فدا کنم و باکی از عواقبش ندارم.

من همچون «فیض» (تخلص شاعر)، دل از تمامیِ بود و نبودِ این دنیای فانی برمی‌کنم و می‌کوشم تا از ننگِ این هستیِ مجازی و وابستگی‌های تن رهایی یابم.