دیوان اشعار - غزلیات

ما از پیگیریِ مقصودِ خود دست برنمی‌داریم، هرچه پیش آید و هر سرنوشتی که رقم بخورد برایمان اهمیتی ندارد. ما همچون کسی که از پیله‌اش بیرون می‌آید، خودِ واقعی و درونمان را آشکار می‌کنیم، فارغ از آنکه نتیجه چه باشد.

اگرچه کاشتنِ بذرِ عشق در دل، نتیجه‌ای جز رنج و بلا به همراه ندارد، اما ما با این وجود، این بذر را در مزرعهٔ سینه می‌کاریم و تسلیمِ تقدیر هستیم.

از جان و دنیای فانی می‌گذریم تا به دیدارِ دوست نائل شویم؛ همان‌طور که برای رسیدن به مغزِ دانه باید پوستِ آن را کنار زد، ما نیز از ظواهر می‌گذریم تا به حقیقتِ درونی برسیم.

راهی که اهلِ بصیرت و عارفانِ پیشین آن را پرخطر و هراس‌انگیز توصیف کرده‌اند، ما با چشم باز و با اشتیاق می‌پذیریم و در آن قدم می‌گذاریم.

اگرچه اشک‌ها و گریه‌های ما در بازارِ دنیا خریدار ندارد و کسی به آن اهمیت نمی‌دهد، ما همچنان به گریستن ادامه می‌دهیم و باکی از تقدیر نداریم.

اگرچه ما به خاطرِ گناهان یا ضعف‌هایمان لایقِ درگاهِ عزت نیستیم، اما با فروتنی و عجز، همچنان بر آستانِ او تضرع می‌کنیم.

برای مبارزه با دشمنِ پنهان که همان هوای نفسِ ماست، خودمان آستین بالا می‌زنیم و دست به کار می‌شویم تا با آن مقابله کنیم.

ما تصویرِ خودساخته و منیتِ خود را از لوحِ دل پاک می‌کنیم تا جا برای نقش و نگارِ معشوق باز شود و او در قلبِ ما تجلی یابد.

همچون «فیض» (شاعر)، پیش از آنکه مرگِ طبیعی فرا برسد، از خود بمیریم و مراسمِ عزاداریِ نفسِ خود را برپا کنیم تا به حیاتِ جاودان برسیم.