دیوان اشعار - غزلیات

بندگی کردن برای غیرِ خداوند، برای جان انسان ناگوار و بی‌حاصل است؛ همچنین تسلیم شدن و خود را حقیرانه به دست دیگران سپردن، چیزی جز تلخی و تباهی به همراه ندارد.

زندگی در حالی که از یار (خداوند) دور باشی، مانند نوشیدن زهر کشنده است؛ در واقع، حیاتی که در آن خبری از پیوند با معشوق حقیقی نباشد، طعم تلخ و ناخوشایندی دارد.

تنها راهی که جان آدمی به لذت و حلاوت می‌رسد، عشقِ به پروردگار است؛ و هر لحظه‌ای که روح از این عشق خالی شود و به افسردگی و رکود دچار گردد، وضعیتی بسیار تلخ و ناگوار است.

اگر مرگ وجود نداشت، ماندن در این دنیا و تحملِ رنج‌ها و مشکلاتِ بی‌پایان، بسیار طاقت‌فرسا و تلخ می‌شد؛ مرگ در واقع مجالی برای رهایی از این تلخی‌های دنیوی است.

همین امروز و پیش از آنکه دیر شود، از گناهانِ خود توبه کن و به سوی حق بازگرد؛ چرا که رسوایی و شرمندگی در پیشگاه عدل الهی در روز قیامت، بسیار تلخ و دردناک خواهد بود.

عمر گران‌بهای خود را فقط صرفِ فرمان‌برداری از پروردگار کن؛ چرا که پیروی از راه‌های باطل و خدمت به غیر از خدا، در پایانِ کار چیزی جز حسرت و تلخی برای انسان به بار نمی‌آورد.

در مسیرِ بندگیِ حق، پیوسته گام بردار تا مدد و فیضِ الهی شامل حالت شود؛ زیرا درجا زدن و واماندن در میانه‌ی راهِ عشق، برای سالکِ حقیقت بسیار تلخ و ناگوار است.