دیوان اشعار - غزلیات

ای عشق، تو گاهی برای من بهشت هستی و گاهی جهنم؛ در حقیقت تو تعیین‌کننده‌ی حال و روز منی و گاهی مرا در لذت و گاهی در عذاب غرق می‌کنی.

وقتی چهره‌ی زیبای دوست را نشان می‌دهی، بهشت در برابر آن جلوه‌ای ندارد؛ و وقتی در دوری از او مرا در آتش می‌سوزانی، آن آتش و جهنم هم در راهِ تو، ستودنی و ارزشمند است.

هرگاه درِ وصال را به رویم باز می‌کنی، بهشتِ واقعی را همین‌جا می‌بینم و هرگاه آن در را به رویم می‌بندی، همین مکان برایم تبدیل به دوزخ می‌شود.

چه در حال وصال باشم و چه در حال هجران، عشق در هر دو حالت لذتی خاص در جانم می‌افکند؛ چرا که هم دوری و هم نزدیکیِ او، بخشی از تجربه‌ی عاشقی است.

آیا کسی دیده است که یک وجودِ واحد، هم تبدیل به بهشت شود و هم تبدیل به آتش؟ ذهنِ من در درکِ این تضاد حیران است که چگونه این دو حالتِ متضاد در یک جان جمع می‌شوند.

تو با زهد و سخت‌گیری، با خودت در جنگ هستی، اما من با تمامِ هستی در صلحم؛ برای من پاداشِ این صلح، بهشت است و برای تو مجازاتِ این جنگ‌طلبی، دوزخ است.

هنگامی که خشم بر تو غلبه می‌کند، همین‌جا و در همین دنیا می‌سوزی؛ وجودِ تو در آن لحظه، عینِ دوزخ و جهنم است.

چون فیض (تخلص شاعر) به برکتِ عشق از کل عالم راضی و خشنود است، حتی اگر گذرش بر پل صراط بیفتد، آتشِ آن به لطفِ او تبدیل به هوای خنک و دلپذیر می‌شود.