دیوان اشعار - غزلیات

چه لحظه‌یِ مبارک و خوشی است آن لحظه‌ای که جانِ انسان از این بدنِ محدود رها می‌شود و به آن سرایِ گسترده و ابدی می‌پیوندد؛ چه نفسِ خجسته‌ای است آن نفسی که در آن هوایِ بی‌کران و روحانی دمیده می‌شود.

ما از بس در این قفسِ تنگِ آسمان (دنیا) غصه خوردیم، به معنایِ واقعی جان دادیم؛ بیایید از این تنگنایِ محدود به جایگاهی وسیع و بی‌کران بپریم و رها شویم.

تا چه زمانی باید مرغِ جانِ ما در این قفسِ بدن گرفتار باشد؟ بیایید از این بند رها شویم و در فضایِ گسترده‌یِ عالمِ معنا پرواز کنیم.

بیایید خود را از قیدِ این دنیایِ پست و غم‌زده نجات دهیم تا بتوانیم با دلِ شاد به آن سرایِ پهناورِ معنوی بازگردیم.

این خانه‌ای که سراسر غم و تیرگی است، جایگاهِ اصلیِ ما نیست؛ بیایید به سویِ سرزمینی برویم که سراسر شادی و پاکی و وسعت است.

همان‌طور که یوسف از چاه و زندان رهایی یافت و به پادشاهی رسید، ما نیز باید از بندهایِ نفسانی بیرون بیاییم تا حاکمِ سرزمینِ گشاده و دل‌انگیزِ دل شویم.

باید همچون یونس که از شکمِ ماهیِ دریا نجات یافت، از چنگِ این دنیایِ حریص که ما را بلعیده است، رهایی یابیم و در فضایِ گسترده‌یِ حقیقت گام بزنیم.

از این تنگنایی که هیولا و ماده‌یِ عالمِ اجسام برایِ ما ساخته است، باید سفر کنیم و به سرزمینی برویم که متعلق به روح است و وسعتی بی‌پایان دارد.

ای فیض! چرا با وجود اینکه جانِ ما متعلق به آن عالمِ پر از نور و وسعت است، همچنان در این دنیایِ تاریک و خاکی مانده‌ای؟