دیوان اشعار - غزلیات

واعظ و سخنورِ عالمِ عشق، با بیانی شیوا اعلام کرد که تمام مردم به لحاظ معنوی بیمار هستند و تنها عاشق است که سالم و تندرست است.

او دوباره بر فراز منبر زبان گشود و گفت که اهل عشق بخشنده و جوانمرد هستند، اما اهل زهدِ خشک و بدونِ عشق، تنگ‌نظر و خسیس‌اند.

دیگر چه سخن خوشی می‌توان گفت که مردمِ بدون عشق، بی‌مزه و فاقد جذابیت‌اند؛ مگر آن کسی که با نمکِ عشقِ الهی، ملیح و خواستنی شده است.

شجاع و دلیر کسی نیست مگر آن عاشقی که جان خود را در راه دوست فدا می‌کند؛ عاشق تنها زمانی به سلامتِ حقیقی دست می‌یابد که با شمشیر عشق مجروح شده باشد.

کسی که در راهِ دوست بر زمین افتاده و خوار گشته، سرانجام به بلندمرتبگی و سربلندی می‌رسد؛ کسی که بر اثر عشق به خاک افتاده، به رفعت و مقام می‌رسد.

خداوند در قرآن، عاشق، معشوق و خودِ عشق را ستوده است؛ آنجا که صریحاً می‌فرماید: خداوند آنان را دوست دارد و آنان نیز خدا را دوست دارند.

عاشق در برابرِ دوست (خداوند)، فروتن و خوار است اما در برابر دشمن، عزیز و مقتدر؛ این همان حقیقتِ صریحی است که آیه قرآن درباره‌ی ذلیل بودن در برابر مومنان و عزیز بودن در برابر کفار بیان کرده است.