دیوان اشعار - غزلیات

از دیدنِ قلب‌های منحرف و آلوده به پستی، دل من به درد آمده و خون گریه می‌کند؛ همچنین از شنیدنِ افکار و عقاید نادرست و کج‌اندیشانه، جانم همچون گوشت کباب شده، سوخته و در عذاب است.

این انسان‌های کج‌اندیش، به واسطه دسیسه‌ها و نیرنگ‌های شیطانی خود، پیوسته آشوب و فتنه‌هایی را در جامعه به پا می‌کنند.

نقلِ سخن‌چینی و شایعه‌پراکنی از زبانِ شخصی بدطینت به گوشِ فردی هم‌مسلکِ او، دقیقاً مانندِ پوشیدنِ کفشی کج در پایِ کج است؛ یعنی این دو فساد و انحراف، کاملاً با هم سازگار و هم‌اندازه‌اند.

فساد و انحرافِ اخلاقی، ریشه در دل دارد و از همان‌جا به کلِ وجودِ فرد سرایت می‌کند، به طوری که تمامِ پیکره‌یِ این قومِ منحرف، از سر تا پا آلوده به کژی است.

این افرادِ گمراه، تمام اجزای وجودشان (چشم، گوش، زبان) و تمامِ کارها، گفتار و عقایدشان، همگی به دور از راستی و در مسیرِ انحراف قرار دارد.

وقتی قلب و درونِ انسان به کژی آلوده باشد، لاجرم این انحراف از راهِ زبان، چشم و گوش و رفتارهای او نمایان می‌شود.

هنگامی که پیشوا و رهبرِ جامعه منحرف باشد، پیروانِ او نیز راهِ کج را در پیش می‌گیرند؛ چرا که از چنین سرانِ منحرفی، جز رفتارهای نادرست و بداندیشی انتظار نمی‌رود.

من از دیدنِ این افرادِ نادان (خُران) که با وقاحت، قامتِ خود را راست و درست جلوه می‌دهند، بیزار و دل‌سوخته‌ام.

از بس که کارهایِ نادرست و انحرافاتِ افرادِ کج‌طینت در جهان زیاد شده، حتی نظامِ روزگار نیز گویی به تباهی کشیده شده و همه چیز، از اساس و بنیاد، منحرف و آلوده به نظر می‌رسد.

اگر خواهانِ راستی و درستی هستی، بدان که دیگر در این روزگار، شاهدِ لطف و خیری از سویِ این افرادِ کج‌رای و منحرف نخواهی بود و دیدنِ آن‌ها جز ملال ثمری ندارد.