دیوان اشعار - غزلیات

هر وجودی که بدونِ پیوند با حضرت حق باشد، بی‌اعتبار و پوچ است؛ همان‌طور که اگر جامه‌ای تار و پود نداشته باشد، آن جامه عملاً وجود خارجی و هویتی ندارد.

در محفلِ اهلِ دل و نغمه‌سرایان، سری که خالی از شورِ عشق باشد، همچون کاسه‌ی تهی و خشکِ سازِ طنبور است که صدایِ دلنشینی از آن برنمی‌آید.

اگر در درونِ آدمی نورِ ایمان و عشق نباشد، آن دل نامش دل نیست و چیزی جز گل و لای بی‌ارزش نیست؛ همان‌گونه که اگر شمعی روشنی‌بخش نباشد، دودِ آن جز آزارِ چشم، سودی ندارد.

وقتی گمان و امیدی به وصالِ معشوق وجود ندارد، ناله‌ کردن چه فایده‌ای دارد؟ کسی که در دلش شوقی به رسیدن ندارد، کلام و نغمه‌اش بیهوده است.

زمانی که زاهد تنها به طمعِ رسیدن به بهشت خدا را عبادت می‌کند، این ستایشِ خالصانه نیست و بندگیِ حقیقی محسوب نمی‌شود؛ پس درود و نیایشِ او نیز فاقد ارزش است.

هنگامی که دل از نورِ عشق خالی است و انسان آه می‌کشد، اگر آن آه با چرب‌زبانی و تظاهر آمیخته باشد، آن خشک‌مغزی و دودِ ریا، بی‌فایده و بی‌اثر است.

اگر هدف از آفرینش، کمال و پختگیِ جانِ عاشقان نباشد، پس جهنم و بهشت و مومن چه معنایی دارند؟ همه این‌ها بی‌مفهوم خواهند بود.

اگر در هر لحظه، فیض و رحمتِ خداوند به دلِ انسان نرسد، حتی برخورداری از نعمت‌های بهشت و جاودانگی نیز بی‌اثر و فاقد لذتِ واقعی است.

ای فیض! برای انسان‌های سنگ‌دل و بی‌احساس، رنج نکش و جان‌فشانی نکن؛ چرا که خوبی کردن و مهر ورزیدن به کسی که ظرفیتِ درک ندارد، مثلِ نثار کردنِ لعل به کوه است که بی‌نتیجه است.