دیوان اشعار - غزلیات

قد و بالای تو چنان بلند و دل‌انگیز است که قیامت‌گونه جلوه می‌کند؛ به راستی درخت شمشاد که همواره نماد زیبایی و قامتِ موزون است، در برابر قد و بالای تو هیچ حرفی برای گفتن ندارد و در این رقابت شکست خورده است.

چهره درخشان تو همچون خورشید در میان سیاهیِ زلفانت پنهان شده است؛ گویی تاریکی شب با روشناییِ روزِ قیامت در هم آمیخته و منظره‌ای شگفت‌انگیز پدید آورده است.

زلف تاب‌دار تو که به شکل چوبِ چوگان درآمده و خال صورتت را که گویی گویِ میدان است، در بر گرفته؛ این تصویر نشان می‌دهد که تو در میدانِ زیبایی، گویِ سبقت و کرامت را از همه زیبارویان عالم ربوده‌ای.

از آن نگاهِ دلبرانه‌ات با چشم و ابرو سخن می‌گویم؛ تو چنان جادوگری و افسون می‌کنی که گویی سراپای وجودت تنها یک «چشمِ» خیره‌کننده و سراسر شور است.

دلی که در سیاهیِ زلف‌های تو اسیر و گرفتار شده است، دیگر به صبحِ رستاخیز و قیامت امیدی ندارد و حتی آرزوی آن را نمی‌کند، چرا که در همین دنیا به بهشت و مقصود نهایی خود رسیده است.

ای کسی که لبان شیرین و دهانی شکرگونه داری، تو آرامش‌بخش جانِ منی؛ جانِ من فدای تو و در خدمتِ تو باد.

هنگامی که نزد من می‌آیی، همچون روح و جان تازه‌ای بر کالبد من می‌دمی و هرگاه از جای برمی‌خیزی، شور و ولوله‌ای در عالم برپا می‌کنی که یادآورِ هیاهوی قیامت است.

ای فیض! اکنون که یار با تمام جلوه و زیبایی‌اش نمایان شده، از مسجد و عبادتگاه فاصله بگیر و مقامِ امامت و پیش‌نمازی را رها کن، چرا که قبله حقیقی در برابر توست.

از محرابِ مسجد بگذر و دل بکن، زیرا معشوق با نمایاندنِ ابرویِ خویش، محرابِ حقیقی را به تو نشان داده است؛ همان ابرو و قامتی که به شایستگی جایگزینِ هر محرابی در عالم است.