دیوان اشعار - غزلیات

چهره‌ی تماشاییِ تو گویی همان صحرای محشر است و قامتِ رعنایت همان روزِ رستاخیزِ موعود است که همه در انتظار آنند. جلوه‌گری کن تا با تماشای قامت تو، قیامت را همین‌جا و همین‌دم به چشم ببینم.

رسیدن و پیوستن به تو همچون بهشت است و دوری از تو عینِ جهنم است. وصال تو سود و غنیمتی ارزشمند برای روح است و فراق تو زیان و خسارتی جبران‌ناپذیر.

رسیدن به تو عینِ سعادت و خوشبختی و دوری از تو عینِ تیره‌بختی و شقاوت است. وصال تو مایه تندرستی و عافیت روح است و فراق تو سرچشمه‌ی بی‌حوصلگی و بیماریِ جان.

لحظه‌ای از عمرم که بدونِ دیدار تو بگذرد، چنان ضایع و هدر شده است که هیچ‌گاه و حتی تا روز قیامت هم نمی‌توانم آن را جبران کنم.

اگر من توانِ دیدنِ روی تو را ندارم، چیزی از شکوه تو کم نمی‌شود. وقتی خفاش توانِ دیدنِ خورشید را ندارد، خورشید را سرزنش نمی‌کنند، بلکه این ضعفِ خودِ خفاش است که باید ملامت شود.

اینکه هزاران نفر مثل من از غمِ تو بمیرند، برای تو اهمیتی ندارد، اما برای من مهم است و نگرانم که مبادا به خاطرِ مرگ من، دیگران تو را سرزنش کنند و این کار تو را آزار دهد.

من از خودِ مرگ هیچ ترسی ندارم؛ تنها نگرانی‌ام این است که اگر روزی از کنارِ گورِ من عبور کنی، مبادا دیدن غبارِ مزارم در دل تو پشیمانی و اندوه ایجاد کند.

کسی که از غمِ عشق بمیرد به مقامِ والایی رسیده است؛ و اگر این غم مربوط به عشقِ تو باشد، آن جایگاه و شرافت دوچندان می‌شود.

چه با مهربانی‌ات مرا بنوازی و چه با قهر و بی‌توجهی‌ات مرا بسوزانی، هر چه از جانب تو به من برسد، نیکوست و در مسیرِ سلامت و رستگاری است.

رنج و دردی که در شب‌های دوری از تو بر دل من گذشت، چنان آموزه‌ها و لطفی داشت که تا روز قیامت هم نمی‌توان به حساب و عمق آن رسید.

نگاه‌های تیز و پی‌درپیِ تو که همچون تیر است، در روز وصال به مایه آرامش و راحتیِ دل تبدیل می‌شود؛ این خودِ معجزه و نشانه‌ای از لطفِ خاصِ توست.

ای فیض! در راهِ غمِ او بمیر تا به زندگی ابدی دست یابی؛ سرت را در پیشِ پایش فدا کن تا به سلامت و رستگاری برسی.