دیوان اشعار - غزلیات

من از دست غم و اندوهی که تو به جانم انداخته‌ای به کجا می‌توانم بگریزم؟ شگفتا که این ستم و بی‌مهریِ تو با جان و دل من چه می‌کند و مرا در چه حالی قرار داده است.

من در راهِ غمِ تو جانم را فدا می‌کنم تا در روزِ رستاخیز، در زمره‌یِ کشته‌شدگانِ راهِ عشقِ تو محسوب شوم و به این جایگاه افتخار کنم.

آن‌گاه که در مسیرِ عشقِ تو از پا افتادم و به خاک تبدیل شدم، تا ابدیت و روزِ بازپسین، سرِ من در برابرِ پای تو خاکسار و تسلیم باقی خواهد ماند.

گاهی نگاه‌های دلبرانه‌ی تو بر من ستم می‌کند و گاهی همین نگاه، خود طلبِ دادخواهی از بی‌مهری‌هایِ خودش می‌کند؛ این تناقض در رفتارِ تو حیرت‌انگیز است.

هرگونه بی‌مهری و ستمی که از سوی تو به من می‌رسد، در حقیقت عینِ لطف و بخشش است؛ پناه بر خدا از اینکه تصور کنم اگر واقعاً بخواهی لطف کنی، چه کارهای بزرگی از تو برمی‌آید.

لحظه به لحظه بر من ستم روا دار و این ستم را به عنوانِ لطف به من ببخش، ای کسی که تمامِ بخشش‌های عالم در برابرِ شیوه‌ی ستمگریِ تو شرمسار و ناچیزند.

از آنجا که تو سرچشمه‌ی فیض و کلامِ عاشقانه‌ای، قدرتِ کلام و قلمِ تو آن‌چنان آتشین و پرحرارت است که لوحِ تقدیر و سرنوشت را نیز به آتش می‌کشد.