دیوان اشعار - غزلیات

در حالی که در مسیر عبور تو افتاده بودم و از شدت گریه ناتوان شده بودم، مرا دیدی و نه‌تنها دلجویی نکردی، بلکه زیر لب به گریه‌های خونین من خندیدی و بی‌اعتنا گذشتی.

در کلِ هستی، تنها دارایی من دین و دلم بود که آن دو را در دست داشتم؛ تو با یک نگاه که به من کردی، هر دو را از من ربودی و رفتی.

اگرچه دلم در راه رسیدن به تو از پا درآمده و خسته و ناتوان شده است، اما در این مسیر عشق می‌توان با وجود رنج و سختی، همچنان در خون و خاک غلتید و با پایمردی پیش رفت.

وقتی بر بالین من که در حال احتضار بودم آمدی، از تو خواستم که لحظه‌ای بایستی تا جانم را به پای تو فدا کنم؛ اما تو اعتنا نکردی و بی‌درنگ گذشتی.

جانم به دلیل فکر کردن به لب‌های تو به لب رسیده بود و در حال مرگ بودم، اما خیالِ بوسیدن آن لب‌ها، روحی تازه در من دمید و مرا زنده کرد.

این دنیا جایگاهی برای اقامت و ماندن نیست، بلکه مکانی برای درس گرفتن و عبرت‌آموزی است؛ بنابراین نباید به زیبایی‌های آن دل بست، بلکه باید آن را دید و با بی‌اعتنایی از آن گذشت.

فیض (تخلص شاعر) برای این آمد که از وصل تو به کام دل برسد، اما نه‌تنها به وصال نرسید، بلکه بدون آنکه حتی روی تو را ببیند، جان و دلش را در راهت فدا کرد.