دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که درِ دوستی با خدا را کوبید، به لطف و احسان او دست یافت و آنکه در راه دوستی قدم نهاد، ریشه‌ی شناخت حقیقی و عرفان را به چنگ آورد.

محبتِ پروردگار، سببِ رسیدن به شناخت و معرفت می‌شود؛ همچون کشاورزی که هر چه بکارد، همان را درو می‌کند، هر که بذر دوستی با خدا را بکارد، محصولِ آن (عرفان) را برداشت می‌کند.

اگر کسی در مسیر احسان و نیکی، رو به سوی هدف اصلی (خداوند) کرد، جمال الهی را مشاهده کرد و از آن نیکی و احسان، زیبایی و کمال حقیقی را دریافت کرد.

هر کس که جسم و توانایی جسمانی‌اش را در راه خدا به کار گرفت، سرمایه‌ی ایمان را به دست آورد و آنکه دلش را به او سپرد، در مقابل، حیات حقیقی و معنوی را هدیه گرفت.

کسی که جان خود را فدای راه او کرد، به زندگی ابدی و جاودانه دست یافت؛ او عمری کوتاه و زودگذر را بخشید و در عوض، حیاتی سرشار از معنویت و بقا به دست آورد.

هر کس از دلبستگی‌های دنیا عبور کرد، طعم شیرینِ پاداشِ آخرت را چشید و آنکه حتی از پاداشِ آخرت نیز گذشت، به لذتِ وصالِ جانان (خودِ محبوب) رسید.

کسی که با خلوص نیت، هر چه داشت را در راه خداوند بخشید، مانند قطره‌ای که به دریا می‌پیوندد، به اقیانوس بی‌کرانِ حقیقت واصل شد و از آن دریای بیکران بهره‌مند گشت.

هر کارِ نیک و بدی که از انسان سر بزند، نتیجه‌اش به خود او بازمی‌گردد؛ هر عملی که امروز در دنیا انجام دهی، در روز رستاخیز همان را به عنوان پاداش یا کیفر دریافت خواهی کرد.

من در راه رسیدن به عرفان و عشق بسیار تلاش کردم، تا اینکه به لطف و یاری خداوند، سرانجام توانستم گوهرِ عشق را از دلِ شناخت و عرفان به دست بیاورم.