دیوان اشعار - غزلیات

همین لحظاتی که در فکر انجام کار خیر و اصلاح امور می‌گذرد، فرصتی مغتنم است، چرا که اندوهِ هدر رفتن عمر، خود نشانه‌ای از بیداری و پشیمانی است.

شخصِ غافل دردی ندارد، اما همین که انسان از بی‌دردیِ خود رنج ببرد، خود نعمتی است. او شاید در ظاهر کاری نکرده باشد، اما با همین دردِ بیداری، گویی کارِ مهمی انجام داده است.

شاید کسی توفیقِ خدمت به دوست را نیافته باشد، اما همین‌که از سپری شدنِ عمر بدونِ حضورِ یار اندوهگین است، نشانه‌ی ارزشمندی از دلبستگیِ اوست.

اندیشیدن به انجام کارِ نیک، نشانه و دلیلِ بیداریِ ذهن است؛ پس آن لحظه‌ای را که در آن هوشیار هستی و به کارِ درست فکر می‌کنی، غنیمت بدان.

آن لحظه‌ای که در فکر کار هستی را برای توبه و استغفار غنیمت بدان، زیرا اگر این فرصت را از دست بدهی و توبه نکنی، حتی فرصتِ عذرخواهی هم از کف خواهد رفت.

زمانِ کار، دقیقاً همان لحظه‌ای است که فکرِ آن به سرت می‌زند. نپرس که وقتِ کار چه زمانی است یا دیگران چه می‌کنند؛ همین که فکرش را داری، وقتِ عمل است.

اکنون که به فکر انجام کار افتاده‌ای، دست به کار شو و عمل کن؛ چرا که زمان به‌سرعت در گذر است و لحظاتِ معنویِ الهی به سرعت می‌گذرند.

از فرصت‌های معنوی و فیوضاتِ الهی بهره بگیر، وگرنه عمر تو امسال نیز مانند سالِ گذشته بیهوده و بی‌ثمر سپری خواهد شد.

وقتی به فکر کار افتادی، در واقع راه رسیدن به گنجِ معرفت را یافته‌ای. اکنون که رنجِ نگهداری از گنج (که در اساطیر نماد رنج و سختی است) تمام شده، تو مالکِ آن گنج باش.

ای فیض! به جای فکر کردنِ صرف، به کار و عمل روی بیاور؛ چرا که گذشته‌هایِ پُر از فکر و خیال، دیگر تمام شده و باز نمی‌گردند.