دیوان اشعار - غزلیات

رستم، فرزند زال، که مظهر قدرت و دلاوری در فرهنگ ایرانی است، در نهایت از دنیا رفت و جز مشتی خاک از او باقی نماند؛ او کوله‌باری از افسوس و درسی بزرگ برای آیندگان به یادگار نهاد.

خوشبخت کسی است که وقتی دنیا به او رو می‌آورد، با اراده و میل خویش از آن می‌گذرد و آن را رها می‌کند، نه اینکه منتظر بماند تا مرگ او را مجبور به رها کردن کند.

وای بر کسی که در پی دنیا دوید و دل به آن بست؛ چرا که با خواست خود آن را به دست آورد اما در لحظه مرگ، به‌اجبار و با بی‌میلی باید آن را رها کند.

هر کس به غیر از خداوند دل ببندد و بر آن تکیه کند، سرانجامش حسرت و پشیمانی خواهد بود. خوش‌اقبال کسی است که قلب خود را به درگاه آفریدگار سپرده است.

چرخ روزگار تنها با خواست و مراد کسی می‌چرخد که امور زندگی خود را به خداوند، که آفریننده همه هستی است، واگذار کرده و بر او توکل نموده است.

از آنجا که انسان در این جهان اراده‌ای مستقل و مطلق ندارد، چه سعادتمند است کسی که تصمیم و اختیار خود را به دست خدای قادر مطلق سپرده است.

فیض می‌گوید: هر کس به دنیا دل نبست، جان و ایمان خود را نجات داد و با انجام کارهای نیک، دعای خیر دیگران را به عنوان ثمره عمرش باقی گذاشت.