دیوان اشعار - غزلیات

آن گلِ محبوب از دست رفت و تنها حسرت دیدار او را برایم به یادگار گذاشت. آن بلبلِ عاشق (خودم) نیز از دیدگان ناپدید شد و در این وادی تنها خار و خاشاک (رنج و درد) باقی ماند.

هنگامی که محبوب همچون آسمان، از روی لطف بر سر من سایه افکند، مرا از خاکِ ذلت به اوج عزت رساند، اما در نهایت مرا رها کرد و در خاری و بیچارگی تنها گذاشت.

دل، طعم شیرینِ وصال را چشید اما به محض آنکه یار از نظر پنهان شد، لذتِ آن مستیِ عاشقانه را با خود برد و تنها دردِ خماری و پشیمانی را برایم به جا گذاشت.

وقتی یار دلِ مرا ربود و از من فاصله گرفت، تمام عهد و وفای خود را نیز یکجا کنار گذاشت و به سادگی از من دست شست.

غنچه دلم با دیدن چهره گشاده و خندان یار شکفت، اما در عین حال، آن دیدار، گره‌های بی شماری از غم و اندوه بر رشته جانم افزود.

زیباییِ خوب‌رویان به مانند زینت‌های فریبنده دنیاست؛ خوشا به حال کسی که از هر دو (زیبایی ظاهری و تعلقات دنیا) دست شست و با اختیار خویش از آن‌ها دوری گزید.

به خود (فیض) گفتم که خوبان و زیبارویان اهل وفاداری نیستند؛ حال ببین که چگونه همین محبوب، تو را زار و دل‌شکسته و ناتوان رها کرد.