دیوان اشعار - غزلیات

اگر عقل از سر من می‌رود، بگذار برود؛ چرا که اکنون جای آن را اشتیاق به یار گرفته است. اگر دلم از سینه می‌رود، بگذار برود؛ چرا که اکنون غمِ دلدار در جان من خانه کرده است.

سرم را به نشانه خاکساری و افتادگی در برابر او پایین می‌اندازم چرا که شور عشق او در وجودم زنده است. چشمانم نیز اگر از شوق گریستن به خون نشیند، اهمیت ندارد، زیرا اشتیاقِ دیدارِ او بر هر چیزی مقدم است.

در کاسه‌ی سر من شراب عشق جاری است و در دلم دوستیِ یار؛ حقیقت این است که درونِ جانِ عاشقان، هم میخانه است و هم شراب‌خوار؛ یعنی همه چیز در وجود عاشق جمع است.

گاهی اندیشه چهره او و گاهی یاد اخلاق و رفتار او در ذهن من است. در این سرِ شوریده که اسیر عشق اوست، هم بهشتِ وصال وجود دارد و هم جهنمِ فراق.

جان و دل را فدای او کن، چرا که معشوق، جانِ جان و دلِ دل است. جان‌های بسیاری فدای او شده و دل‌های بسیاری در گروِ دلدار است.

ای کسی که با حیرت به گل‌های باغ نگاه می‌کنی، چشمِ جانت را پاک کن و جلا بده؛ چرا که گلستانِ واقعی در درون دل خودِ توست.

بارِ سنگینِ تن و تعلقات دنیوی را بر دوشِ جانت مگذار. اگر به دنبال باری هستی، آن را در درگاهِ او تحمل کن؛ من کافر باشم اگر کسی که دلبسته دنیای فانی است، بتواند بارِ سنگینِ عشقِ او را تاب بیاورد.

هر چه از جانب یار به تو می‌رسد، چه درد و چه غم، آن را بر دل و جانت گوارا بدان. دردِ عشق خوشتر است؛ مگر عاشقِ حقیقی کسی است که در کارش درد و رنج نباشد؟

فیض گمان می‌کند کسی از حال و درونِ او باخبر نیست، اما آوازه رندی‌ها و بی‌پروایی‌های او در بازارِ شهر پیچیده است.