دیوان اشعار - غزلیات

ما سفر جستجوی دوست را بدون آمادگی و راهنما آغاز کرده‌ایم؛ پرسش اینجاست که آن راهنمای راستین و پیر راهبر کیست که بتواند ما را به کوی یار هدایت کند؟

خداوند که بی‌نشان و فراتر از صورت و مثال است، تنها از طریق کسی که خود نیز از تعلقات دنیوی بی‌نشان و رها شده باشد، شناخته می‌شود؛ پس باید برای رسیدن به او، خویشتنِ خود را کنار بگذاریم.

راهِ حق آن‌قدر دشوار است که جز با یاری و همراهی خودِ او نمی‌توان آن را پیمود؛ اگر تکیه‌گاه ما نیروی فردی و اندیشه خودمان باشد، هرگز به مقصود نخواهیم رسید.

هرچه تلاش می‌کنیم و راه می‌سپاریم، به جایگاه مقصود نمی‌رسیم؛ دریغ که نیاز به یک اشاره و جذبه‌ای از لطف و عنایت الهی داریم تا راه را بر ما بگشاید.

اگر تنها عطر و نشانه‌ای از کوی دوست به مشام جان ما برسد، در همان یک لحظه می‌توانیم از خودِ محدودمان عبور کنیم و به سوی او پر بکشیم.

ای فیض، چهل سال است که در این راه قدم می‌زنی اما همچنان در گام‌های نخستینِ این مسیرِ بلند مانده‌ای؛ آیا از این همه ادعا و پیمودنِ راهِ بی‌نتیجه شرمگین نمی‌شوی؟

تا کی می‌خواهی از شرابِ خواهش‌های نفسانی و آرزوهای دنیوی مست باشی؟ لحظه‌ای را هم به نوشیدن از جامِ محبت و معرفتِ خداوند اختصاص بده.