دیوان اشعار - غزلیات

در باطنِ وجود من، هیچ دغدغه و دردی جز اشتیاق به حضرت دوست وجود ندارد. تنها کسی که به قلب آدمی حیات می‌بخشد و مایه زندگیِ دل است، همانا خودِ اوست.

در این جهانِ نُه‌گانه (نُه سپهر)، حقیقت و مغزِ مطلب، چیزی جز عشق به خداوند نیست. هر آنچه غیر از این عشق باشد، تنها ظاهری فریبنده و پوچ است که همچون پوستِ میوه، بی‌ارزش است.

قامت‌های موزون و سروگونه‌ی زیبارویان، از جلوه‌ی آن چمنزارِ الهی آراسته شده است و چهره‌ی پری‌چهرگان، بازتابی از آن گلِ رخسارِ حقیقی است.

عشق به خدا، پیشه و خویِ همیشگیِ من شده و در تمامِ رگ و ریشه‌ی وجودم نفوذ کرده است. اکنون دیگر منیت و خودخواهی در میان نیست؛ من دیگر وجودی مستقل ندارم و هرچه هست، اوست.

سینه‌ی من، جایگاهِ عشق و محبتِ چهره‌ی آن دوستِ گرامی است. چشمان من نیز همواره در خاکِ راهِ او، در جست‌وجو و طلبِ دیدارِ اوست.

هنگامی که چهره‌ی زیبای دلبرانِ ماهرو، جانِ مرا با عشق برافروختند، جسمِ من در برابرِ باریک‌بینی و ظرافتِ عشقِ آن‌ها، همچون کمربندِ باریکِ دلبران، لاغر و نزار گشت.

تمامِ شکوه، بزرگی و ناز کردن از آنِ اوست و تمامِ دل‌باختگی و نیازِ عاشقانه از آنِ ماست. اگر ما خوار و کوچک هستیم، برایِ ما عینِ افتخار است، چرا که عزت و سربلندیِ ما تنها از جانبِ او سرچشمه می‌گیرد.

او سرچشمه‌ی لطف و هستی‌بخشی است و ما همواره در خطا و انکار بوده‌ایم. او کمال مطلق است و ما چنین ناقص، اما چه می‌توان کرد؟ این اقتضایِ سرشت و خو و رفتارِ اوست.

از نَفَس و کلامِ عارفانِ راستین، عطرِ یادِ خداوند به مشام می‌رسد. این کلام، صرفاً شعری معمولی نیست؛ بلکه عطرِ حقیقتی است که از آن بویِ یار برمی‌خیزد.