دیوان اشعار - غزلیات

عشق، چراغ راه و راهنمای کسانی است که در مسیر رسیدن به کمال گام برمی‌دارند و در لحظات نابِ بیخودی و عرفان، همین عشق است که به آنان توان پرواز و اوج گرفتن می‌بخشد.

سفرِ حقیقی، جابه‌جایی در مکان و رفتن از شهری به شهر دیگر (مانند مصر به بغداد) نیست؛ بلکه سفرِ واقعی، هجرتِ روح از خودپرستی به سوی حضرت حق است.

پیروزی واقعی این نیست که در میدان نبرد بر دشمنی چیره شوی؛ بلکه فتح و پیروزی راستین، غلبه بر نفس اماره و پشت سر گذاشتن منیت‌های خویش است.

هنرِ واقعی، کسبِ مهارت‌های دنیوی و اندوختن علوم ظاهری نیست؛ بلکه هنرِ اصلی، قدرتِ پرواز در آسمانِ حقیقت با بال‌های عشق است.

در حالی که دل‌های مردمِ عادی سرد و بی‌احساس است و جان‌هایشان در تاریکیِ غفلت به سر می‌برد، آه و ناله‌های مردان خدا در سحرگاهان، گرمابخش و روشن‌گر است.

جلوه‌های بهشتی و زیبایی‌های کوثر، تنها پرتوی کوچکی از تأثیرِ اشک‌های شوق و دعاهای نیمه‌شبِ مردانِ خداست.

اشکِ پشیمانی و توبه، ارزشمندترین گوهری است که تا روز قیامت باقی می‌ماند و این حقیقت را کسی درک می‌کند که دغدغه شکستنِ غرور و پالایشِ جان خود را دارد.

اگر من (فیض) می‌توانم به مددِ هنرِ شاعری، چنین کلامِ حیات‌بخشی بیافرینم، تنها به این دلیل است که خود را خادم و خاک‌سارِ درگاهِ این مردانِ بزرگ می‌دانم.