دیوان اشعار - غزلیات

آن زیبایی و دلربایی که تو داری، همان گوهرِ اصیلِ زیبایی است؛ به‌گونه‌ای که هیچ کالای ارزشمندی، حتی اگر تمامِ هستی و جانِ انسان باشد، نمی‌تواند بهای آن را بپردازد و هم‌ترازِ آن شود.

من هیچ سرمایه و کالایی ندارم که شایستهٔ رسیدن به وصالِ تو باشد؛ چرا که تو بسیار گران‌بها هستی و هر آنچه در ساحتِ وجودیِ توست، ارزشمند و عالی است.

نمی‌توانیم با تو معامله و دادوستد کنیم، مگر اینکه خودت از سرِ لطف پیش‌قدم شوی؛ زیرا هرآنچه که من آن را ارزشمند می‌پندارم، در برابرِ آنچه تو داری، بسیار ناچیز است.

اگر عاشقِ سوخته‌جانی بتواند بوسه‌ای از لب‌های تو برباید، به زندگیِ ابدی و جاودانگی می‌رسد، درحالی‌که لب‌های یاقوت‌گونِ تو همچنان دست‌نخورده و بی‌نقص باقی می‌ماند.

برای تو بسیار آسان است که به این عاشقِ ناتوان و تهی‌دست، نعمتی ببخشی؛ چرا که بخششِ تو از خزانهٔ بی‌نهایتِ وجودت، هیچ‌گونه کاستی یا زیانی برای تو به همراه ندارد.

ادب و احترام مانعِ سخن گفتن من می‌شود و بر لبانم قفلِ سکوت می‌زند، وگرنه حرف‌های بسیار زیادی در سینه دارم که نیازمندِ بازگو کردن است.

ای فیض! دیگر از حساب‌وکتاب و سود و زیان در عشق سخن نگو؛ زیرا سخن گفتن از این امور در فضایِ عاشقانه، همانندِ هذیان‌گوییِ کسی است که عقلش را در راهِ عشق از دست داده است.