دیوان اشعار - غزلیات

ای زاهد، جام باده را بگیر که این تعصب و سخت‌گیری بیهوده است؛ زهد خشک و بی‌روح را رها کن، چرا که رحمت خداوند شامل حال همگان است.

چرا خود را با ریاضت‌های بی‌مورد عذاب می‌دهی؟ این زهد را دور بریز و به آتش بسپار. چرا به فکر جمع کردن ثروت دنیوی هستی؟ در حالی که سرمایه حقیقی و وصل الهی همین‌جا در اختیار توست.

اگر لذت باده‌ی عشق را درک نمی‌کنی، حتی اگر در ریاضت بسوزی و به اوج برسی، هنوز ناپخته هستی. کسی که از عشق به محبوب مست نشده باشد، حتی اگر ادعای عرفان داشته باشد، فردی عامی و بی‌خبر است.

عشق، صیاد دیرینه‌ای است که ما در برابرش همچون پرنده‌ای نوپا و بی‌تجربه‌ایم؛ خال صورت زیبارویان دانه‌ای است که ما را فریب می‌دهد و زلف دلبران، دامی است که ما را گرفتار می‌کند.

جوشش و هیجانِ باده‌ی عشقِ ما از ظرفیتِ فلک و آسمان بیرون است. در برابر فریادها و ناله‌های عاشقان، سر و صدای چرخِ گردون چیزی جز ادعایی بیهوده و خام نیست.

اسکندر به دنبال آب حیات در تاریکی‌ها بیهوده می‌گردد. حقیقت این است که آب حیات همان باده‌ی عشق است و جامِ شراب، همان چشمه‌ی خضر است.

زمانی که از این شرابِ معرفت نوشیدی، تمام لذت‌ها برای تو فراهم می‌شود. وقتی جانِ عاشق در محبوب محو شد، در همان بهشتِ موعود به آرامش می‌رسد.

خودبینی و منیت را زیر پا بگذار و با آغوش باز به استقبالِ محبوب برو. فاصله تو تا رسیدن به کعبه‌ی وصل، فقط یک قدم است؛ کافی است از خود بگذری.

وقتی از بندِ خویشتن رها شدی، با دوست پیوند می‌خوری؛ وگرنه تا ابد در آتشِ حسرت خواهی سوخت و تمامِ کارهایت بی‌ثمر و ناپخته باقی می‌ماند.

این مستی و شیداییِ من امری تازه نیست. از همان روزِ نخست (روز الست)، ساقیِ ازل، فیضِ خود را نصیبِ ما دردی‌کشان کرده است.