دیوان اشعار - غزلیات

هرگز نگو که او چهره‌اش را از تو پنهان کرده و نقابی بر صورت دارد؛ در حقیقت مانعِ دیدارِ او، خودِ تو هستی. آن حجاب و پرده‌ای که مانع مشاهده جمال دوست شده، وجود و انانیتِ توست که مقابل چشمانت را گرفته است.

دلیلِ محجوب ماندنِ تو از دیدارِ او، شرک ورزیدن و خودبینی است؛ تو خودت را اصل قرار داده‌ای و همین خودخواهی، مانند نقابی است که مانعِ درکِ حقیقتِ وجودِ او می‌شود.

رابطه‌ی میان تو و خداوند، مانند رابطه‌ی ماهی و آب است؛ ماهی در آب غوطه‌ور است اما از آن غافل است و آن را نمی‌شناسد. تو نیز در دریایِ وجودِ او غرق هستی، اما چون در بندِ خودبینی هستی، از حضورِ او که در هر لحظه در پیشِ روی توست، بی‌خبری.

گاهی اسیرِ تعلقاتِ دنیوی هستی و گاهی درگیرِ آرزوهایِ اخروی؛ این دلبستگی‌ها به دنیا و آخرت، همه حجاب‌هایی از نور و ظلمت هستند که بین تو و حقیقت فاصله انداخته‌اند.

فریبِ ظاهر را نخور و به آنچه جز اوست دل نبند؛ تا زمانی که به حقیقتِ وجود (آب) نرسیده‌ای، هر آنچه می‌بینی سرابی بیش نیست که تو را از مسیرِ اصلی دور می‌کند.

امکانِ دیدنِ مستقیمِ او وجود ندارد، چرا که درخششِ حقیقتِ او به قدری زیاد است که چشمانِ ضعیفِ تو توانِ دیدنِ آن را ندارد؛ انگار هزاران خورشید میانِ تو و او حایل شده‌اند.

چشمِ ظاهرِ تو نمی‌تواند به ساحتِ او برسد، چرا که در مسیرِ این شناخت، پیچیدگی‌ها و جلوه‌گری‌هایِ فریبنده‌یِ عالمِ کثرت، مانند پیچ و تابِ زلف، مانعِ رسیدنِ تو به حقیقت شده‌اند.

زیبایی‌هایِ این عالم مانندِ کتابی است که صورتِ آن ظاهرِ اشیاست و معنایِ آن خداوند است؛ هوشیار باش که اگر این کتاب را می‌خوانی، تنها به ظاهرِ آن (صورت) دل نبندی و به دنبالِ درکِ معنایِ نهفته در آن باشی.

وقتی حقیقتِ حق تجلی کند، اگر تو هنوز در بندِ خود و هستیِ خود باشی و بخواهی حقیقتِ بی‌کران را در ظرفِ کوچکِ وجودت محدود کنی، دچارِ اضطراب و آشفتگی خواهی شد.

ای فیض! سخن گفتن در این باب کافی است؛ چرا که شنونده هنوز درگیرِ شک و تردیدهایِ فراوان است و پرحرفی، گرهی از کارِ او باز نمی‌کند و ابهاماتش را بیشتر می‌کند.