دیوان اشعار - غزلیات

تمام وجودم از سر تا پا غرق در فکر و خیالِ غمِ تو شده است و تحمل این بارِ سنگین و تلاش برای رهایی از آن، همانند تیشه زدن فرهاد بر کوه، کارِ هر روزه و پیشه‌ی من گشته است.

خواسته‌ها و آرزوهای من با آنچه تو می‌خواهی متفاوت است؛ در این میان، غیرت و سخت‌گیری تو همچون تیشه‌ای عمل کرده که درخت امید مرا از ریشه قطع کرده است.

هر خیال و تصوری که از قامت بلند و زیبایی تو در ذهن پروراندم، در دلم ریشه دواند و اکنون کار به جایی رسیده که قلبم از این حجمِ زیادِ ریشه‌های غم، آزرده و مجروح شده است.

لحظه به لحظه در دلم نهال غم می‌کارم و این غم‌ها چنان انبوه شده‌اند که باغِ دل من، اکنون به بیشه‌ای تاریک و دشوار تبدیل گشته است.

ای محبوب، دیگر تاب و توان تحمل بی‌مهری‌های تو را ندارم؛ چرا که دلم از شدت سوز و گداز، آب شده و مانند شیشه‌ای نازک و شکننده درآمده است.

غمِ دوری تو بی‌وقفه به جانم حمله می‌کند تا مرا از پای درآورد؛ این غمِ جانکاه، تیشه‌ای است که به بنیان و اساس هستی من می‌خورد.

ناله‌های من همچون موسیقی‌دان است، خونِ دلم همچون شراب و چشمانم جام شراب؛ یاد تو ساقی این بزم است و دلم در این میان، ظرفِ شیشه‌ای است که در حال شکستن است.

آیا چهره‌ات از سرخیِ گل است یا شراب، که رخسار من از شدت بیماری و دوری، زرد و زعفرانی شده است یا اینکه گلی ناشناخته و زرد گشته‌ام؟

بس که در زیبایی تو غرق در اندیشه شدم، تمام وجودم از سر تا پا به حیرت و تفکر بدل شده است و دیگر چیزی جز فکرِ تو در من نیست.

«فیض» (تخلص شاعر) هر روز غزلی نو می‌سراید؛ گویی که تراشیدنِ گوهرِ معانی و نظم دادن به آن، حرفه و پیشه‌ی همیشگی او شده است.