دیوان اشعار - غزلیات

عشق‌ورزی به خداوند و قرار گرفتن در جایگاه بندگی او، مرا از وابستگی به بندگان و آفریدگان رها ساخته و به چنان کرامتی رسانده که در برابر لطف الهی، احساس بی‌نیازی مطلق می‌کنم.

عشق خداوند مانند کهربا عمل می‌کند؛ همان‌طور که کهربا کاه را به سمت خود جذب می‌کند، عشق الهی نیز وجود مرا مجذوب کرده و از شدت این کشش، من مانند کاهی زرد و لاغر و نحیف شده‌ام.

اگر نوری بر پیشانی من مشاهده می‌کنی، بدان که این اثر داغ عشق است؛ و اگر می‌بینی که سینه‌ام صیقلی و صاف شده، بدان که حاصل جاری شدن اشک‌های مداوم و آه کشیدن‌های پی‌درپی من است.

می‌دانی که دلیل نماز خواندن و اطاعت همیشگی من چیست؟ دلیلم این است که خداوند، رویِ زیبایِ خویش را قبله‌گاهِ جانِ من قرار داده است.

آیا می‌دانی که آبرو و اعتبار من از رحمت و لطفِ کدام ابرِ پربار است؟ از آنِ کسی است که مرا خوار کرده و به خاکِ درگاهِ خود بدل ساخته است.

آیا می‌دانی چه کسی مرا از آشوب‌ها و بلایای پایان عمر و حوادث روزگار در امان نگه داشته است؟ کسی که مرا به پناهگاهِ ابدی خود و ایمنی از بازی‌های دهر دعوت کرده است.

این سخنان مدحِ خود نیست، بلکه ستایش خداست؛ همان خدایی که مرا به جایی رسانده که ذلیل شدن در پیشگاهش، برایم عینِ عزت و پناهگاه بزرگی شده است.

فرومایگان و مردم کوته‌نظر، مرا به ناحق زیر پا می‌گذارند و نادیده می‌گیرند؛ سختی‌های روزگار و آسیبِ سنگ‌هایِ حوادث، دستِ مرا از رسیدن به جاه و مقام دنیوی کوتاه کرده است.

اگر من که «فیض» هستم ادعای عرفان و شناخت خدا می‌کنم، ادعای بیجایی نیست؛ چرا که لباسِ پشمی (خرقه صوفیانه) و مسیرِ سلوک، این شناخت را در وجود من نهادینه کرده است.