دیوان اشعار - غزلیات

برای من همین حسرت و اشتیاقی که از باغِ زیباییِ تو نصیبم می‌شود، برایِ خشنودی کافی است؛ همان‌طور که از دریایِ بیکرانِ غمِ تو، داشتنِ گوهرِ عشق برای من بسنده است.

اگر دسترسی به باغِ وصالِ تو ممکن نیست، همین خارِ غم و رنجِ دوری برای من لذت‌بخش است؛ از تمامیِ ثمره‌یِ عمر، همین اندک رنجِ عاشقی برای من کافی است.

وقتی من با یک آهِ عمیق می‌توانم تمام وجودم را بسوزانم، دیگر چه نیازی به آتشِ جهنم است؟ برای کسی که هم‌اکنون در آتشِ عشق پاک سوخته و فانی شده است، یک جرقه‌یِ کوچک کافی است.

دیگر چرا خود را درگیرِ میزانِ سنجشِ اعمال کنیم و چرا از کارهایمان حساب پس بدهیم؟ قانونِ عشق و آنچه در راهِ مهرِ تو انجام داده‌ایم، برایِ داوریِ وضعیتِ ما کافی است.

ساقی شراب بیاور که توبه‌یِ خود را شکستیم؛ فصلِ بهارِ عاشقی فرا رسیده است و تا همین‌جایِ کار هم غم خوردن و زهدِ ظاهری کافی بود.

تا کی باید زیرِ لباسِ زهد و پارسایی، آبرو و پرده‌داری کنیم؟ بیایید یک‌باره این تظاهر را کنار بگذاریم و نقاب از چهره برداریم، چرا که دیگر پرهیز و محافظه‌کاری کافی است.

ای فیض، آسوده‌خاطر باش که در روزِ قیامت، شفیع و واسطه‌یِ نجاتِ تو، همین سودایِ عشق که در سر داری و آن آهی است که سحرگاهان برمی‌کشی.