دیوان اشعار - غزلیات

هر ذره از ذرات عالم، مکانی برای ظهور و تجلی نور الهی است و هر کدام از آن‌ها به تنهایی دلیلی آشکار بر یگانگی ذاتِ خداوند هستند.

صاحبدلان و عارفان در هر ذره‌ای از هستی، جلوه‌ی خداوند را مشاهده می‌کنند؛ از این رو، نگاه و توجه آنان در هر لحظه به گونه‌ای تازه و متفاوت به جمال یار گره می‌خورد.

چشمی که حقیقت را می‌بیند، جز ذات خداوند چیزی در عالم مشاهده نمی‌کند؛ بنابراین برای چنین کسی، همه جای جهان سجده‌گاه و مکان پرستش است.

عاقلان (دنیاطلبان و متفکران ظاهری) به دنبال خدا در دنیای بیرون و محیط پیرامون خود می‌گردند، اما عاشقان مسیرِ رسیدن به معشوق را در درونِ جان و دل خود جستجو می‌کنند.

خداوند در هر آنچه که هستی دارد، تجلی می‌کند؛ اما این جلوه‌گری برای خوبان و برگزیدگان به شیوه‌ای خاص و در مقام مشاهده‌ای متفاوت رخ می‌دهد.

اگرچه همه مردم در اعماق قلب خود، یک مطلوبِ واحد (خدا) را می‌جویند، اما به دلیل تفاوت در درک و نگاه، هر کس او را در چیزی متفاوت می‌بیند.

عاشقان در باطن جانشان، از شوقِ رسیدن به معشوق ناله‌ها دارند؛ به طوری که هر نَفَسی که می‌کشند، گویی دودی برآمده از آهی تازه و دردی نو است.

شکیبایی در برابر دوری و فراقِ آن آرام‌بخشِ جان، گناه است؛ چرا که زندگی کردن در دورانِ هجرانِ معشوق، گناهی بزرگ‌تر و دوری از اصلِ حیات است.

در این جهان هیچ‌کس پناهگاهی جز سایه‌ی لطفِ خدا ندارد، اگرچه جاهلان به اشتباه گمان می‌کنند که تکیه‌گاه و پناهی دیگر (غیر از خدا) دارند.

اگر ثروتمندان در این دنیا به دارایی و مقام می‌نازند، فقیران و اهلِ دل در روز قیامت، عزتی و مقامی والا خواهند داشت که با هیچ ثروت دنیوی قابل مقایسه نیست.

اگر پادشاهِ دنیوی ارتشی بزرگ و بی‌شمار دارد، کسی که از ملکوت و باطن عالم آگاه است، سپاهی دیگر (سپاهی از نور و عنایت الهی) دارد که پادشاهِ دنیوی از آن بی‌خبر است.

فیض و رحمت الهی، ذاتا یکپارچه و یگانه است، اگرچه مردم به دلیل نگاه‌های متفاوتشان، هر کدام آن را از زاویه‌ای می‌نگرند و قبله‌ای برای خود می‌سازند.