دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی! من مست و خمار شده‌ام، شرابِ رهایی‌بخش کجاست؟ این دردِ جانکاهِ من، با داروهای معمولی درمان نمی‌شود؛ بگو آن درمانِ اصلی و خالص کجاست؟

دیگر مرا به صبر و شکیبایی دعوت نکن، چرا که دیگر صبری در وجودم باقی نمانده است؛ از توان و نیروی من سخن مگو، چرا که دیگر نه توانی در بدن دارم و نه تاب و تحملی در روح.

به محض آنکه نامِ او را می‌شنوم، دلم در اضطراب و آشوب می‌افتد؛ در واقع این «دل» است که مضطرب شده، اما آن جانِ عزیزی که عاملِ اصلیِ این همه آشوب است، کجا پنهان شده است؟

جوانیِ عمرِ من زمانی بود که به وصالِ یار می‌رسیدم، اما اکنون هجران و دوری از او، همچون پیری بر من چیره گشته است؛ من از این دورانِ پیری که زاییدهٔ دوری است خسته شده‌ام، آن دورانِ شادِ جوانی کجاست؟

در این دنیایِ مادی که همچون حجره‌ای تیره، تنگ و محبوس‌کننده است، دلم به تنگ آمده؛ نمی‌دانم روزنه‌ای برای خروج از این حجره کجاست و اصلاً دری وجود دارد؟

لشکرِ غم و اندوه، قلمروِ دلِ مرا به تصرف درآورده است؛ ای مطرب! برخیز و بنواز، نی و کمانچه چه شدند؟ آن عود که با این حالِ من سازگار باشد، کجا مانده است؟

ای فیض! برخیز و از میانِ کتابِ خود غزلی بخوان؛ شاید شنیدنِ شعر گره از کارِ فروبستهٔ دلم بگشاید؛ زود باش، آن کتابِ شعر کجاست؟