دیوان اشعار - غزلیات

دل ما در هر لحظه پیامی از آن پیمانِ نخستین (الست) دریافت می‌کند و جان ما با گفتنِ «بله» (در پاسخ به ندای الهی)، پیوسته در حالِ نوسازیِ ایمانِ خویش است.

انسانِ خاص و عارف هرگز تصور نمی‌کند که این پیمان فقط در روز نخستِ آفرینش بوده است، بلکه کسانی که این رابطه را گسسته می‌دانند، دچار باور عامیانه و سطحی هستند.

گوشِ هر کسی که حقیقتِ خدا را می‌بیند، پذیرایِ سخنِ حق است و آن کس که این حقیقت را نمی‌بیند، بی‌شک انسانی خام و نارسیده است.

خداوند در هر لحظه جهانِ مادی و معنوی را از نو می‌آفریند؛ این رازی است که برای آفریدگان (خلق) در قالبِ مستیِ بدونِ شراب (شوقِ بی‌پایان) تجلی می‌کند.

برای صید کردنِ جان‌های پاک، دامی از جنسِ خاک (بدن) می‌گسترانند؛ خدایا، این چه بخششِ شگفت‌انگیزی است که جان را از دارایی‌های دنیوی برتر می‌سازد.

مرغِ جانِ انسان به سوی این جهان می‌آید و در دامِ تن گرفتار می‌شود؛ این جان در سختی‌ها و بلاها پخته می‌شود، زیرا هر آنچه بی‌رنج و مصیبت باشد، هنوز خام است.

خداوند گروه گروه جان‌ها را از عالمِ غیب به این جهان می‌آورد تا مشخص شود چه کسی در آزمونِ زندگی ناکام می‌شود و چه کسی به مقصود و مراد خود می‌رسد.

گروهی به سعادت می‌رسند و گروهی شقاوتمند می‌شوند؛ همه چیز بسته به آن است که تقدیر الهی چه بوده و نامِ هر کس در دفترِ سرنوشت چگونه ثبت شده است.

اگر جان و دل تو در آتشِ غمِ عشق پخته نشده است، بدان که تو برای این مسیرِ دشوار آمادگی نداری و کارِ تو هنوز خام و بی‌حاصل است.