دیوان اشعار - غزلیات

در نگاهِ سحرآمیز و مست‌کننده‌ی ساقی چه راز و شرابِ شگفت‌انگیزی نهفته است که از تأثیرِ آن، تمامِ هستی و جانِ عالم، سرمست و بی‌قرار شده است؟

دیگر نه زاهدی پیدا می‌شود که هشیار باشد و نه مستی که در خمارِ باده بماند؛ چرا که همه‌چیز در این جهان، از موجوداتِ تر و خشک، غرق در مستیِ این عشق شده‌اند؛ براستی این چه شرابِ عجیبی است؟

عشق همچون جریانی حیات‌بخش در رگ‌ها و ریشه‌ی جان‌ها در حرکت است و تمامِ ذراتِ هستی از این شرابِ ناب و خالص، مست شده‌اند.

زمین همچون جامی است که تا لبه‌اش از شرابِ عشق پر شده است و آسمان که در نظرِ ما واژگون به نظر می‌رسد، همچون حبابی بر روی این جامِ بزرگ قرار دارد.

ای ساقیِ عاشقان، نگاهِ سحرآمیزِ تو جانِ مرا طلب می‌کند؛ پس چرا در ریختنِ شراب شتاب می‌کنی؟ هنوز پیمانه‌ی وجودِ من پر نشده است.

تمامِ جهانیان مجذوب و مستِ چشمانِ سیاه و زیبای تو هستند؛ به همین دلیل است که میکده‌ها و خراباتِ دنیا از رونق افتاده و ویران شده‌اند (زیرا اصلِ مستی در چشمِ توست).

اجازه نده که ذره‌ای از وجودِ من باقی بماند؛ چرا که خورشیدِ زیبای وجودِ تو، تنها با برداشتنِ نقابِ حجاب است که بر جانِ من می‌تابد.