دیوان اشعار - غزلیات

اینکه در صحرا هستم یا باغ یا خانه، برایم اهمیتی ندارد و نمی‌دانم کجا خوش‌تر است. برای من هر جای این عالم که خیال و تصویر تو در آنجا حضور داشته باشد، همان‌جا بهترین مکان است.

اگر در جهنم باشم اما خیال تو همراه من باشد، آنجا چنان برایم دلنشین است که دیگر هیچ میلی به بهشت و نعمات آن ندارم.

اگر کسی می‌خواهد برای رنج‌های من دلسوزی کند، بگو که غمگین نباشد؛ چرا که ما عاشقانِ مبتلا، در همین رنج‌ها و بلاهایی که از عشق می‌کشیم، لذت می‌بریم.

من در کوی یار ساکن شده‌ام و در آنجا از ترکیب اشکِ چشمانم (آب) و سوزِ درونم (آتش)، چنان اقلیمی پدید آمده که گویی آب‌وهوایی دل‌انگیز و گوارا فراهم گشته است.

هدف نهایی ما از مشاهده‌ی زیبارویان، رسیدن به دیدار توست. ای زاهد، تو به دنبال بقا و جاودانگی هستی، اما ما تشنه‌ی دیدار و لقای محبوبیم.

عاشقی کردن و ناز و کرشمه‌های معشوق، چه با ستمگری همراه باشد و چه گاهی با مهربانی، همگی در جای خود زیبا و دل‌نشین هستند.

زیبارویان این روزگار، دلِ کسی را شکار نمی‌کنند و دلبری ندارند. اگرچه زیباییِ ظاهری در حد کمال باشد، اما زیبایی تنها زمانی دل‌نواز است که با حیا و شرم همراه باشد.

فیض می‌گوید که هیچ‌کس نباید از دلیران و زیبارویان انتظار وفاداری داشته باشد؛ حقیقت این است که ستم‌ورزی و بی‌وفایی از ویژگی‌های مرسوم و جذاب آنان است.