دیوان اشعار - غزلیات

ای نوازنده، برای آنان که از خود بی‌خود شده‌اند، نوای «نیستی و فنا» را بنواز. برای این موسیقی که راه و رسم مستانِ خداست، سازت را آماده کن.

اصل و ریشه شادی در دستان ماست و اندوه از دست ما به تنگ آمده است (چرا که ما از غم رها شده‌ایم). لذت‌های دنیا نزد ما مایه ننگ است، چرا که جایگاه ما در مجلس انس با دوست است.

زاهد از بهشت سخن می‌گوید و سلطان از تاج و تخت پادشاهی‌اش دم می‌زند؛ اما نه بهشتِ زاهد برازنده ماست و نه سلطنتِ پادشاه؛ جایگاه ما فراتر از هر دو عالم است.

اگر جایگاه ما در زمین تنگ است، اهمیتی ندارد، چرا که دل ما در عرش الهی است. اگر ناچاریم سر بر سنگ بگذاریم (سختی بکشیم)، مهم نیست؛ زیرا ما پایگاهی در آسمان‌ها داریم.

ای مشتریِ ناآشنا! تو ما را ارزان می‌خری، زیرا حقیقت ما را نمی‌شناسی. کسی جز «آشنا» و اهلِ دل نمی‌تواند قدر و قیمت واقعی ما را بداند.

خریدارِ واقعی، گوهرشناس است؛ هر کسی که نمی‌تواند ارزش گوهر را بداند. تنها کسی که معرفت و شناخت کافی دارد، می‌داند که این گوهر، چقدر ارزشمند است.

ما پرورش‌یافته عشقیم و در دلمان شادی‌ها و خوشی‌های معنوی داریم. ما از جانب معشوقِ ازلی، پیغام‌هایی در جان و دل دریافت می‌کنیم.

بگو دیگران اگر می‌خواهند با ما در جنگ باشند یا از اینکه عاشق هستند احساس شرم کنند؛ مهم نیست. آن یارِ حقیقی با ما در صلح و آشتی است و ما به خاطر این عشق، به خود می‌بالیم.

هر دردی که در عالم هست، این فیضِ الهی درمانش را دارد. دردِ من از عشق نشأت گرفته و همان عشق، درمانِ دردِ من است.