دیوان اشعار - غزلیات

ساقیا، لب بر لبم بگذار تا جانم را نثار کنم؛ این جانِ ناچیز فدای تو باد، چرا که تنها جانِ حقیقی و باقی، تو هستی.

مستانِ عالم همگی غلامِ چشمانِ مستِ تو هستند؛ چشمانِ تو چنان پرشور است که گویی میِ ناب در آن جاری است و عاشقانِ تو، پرستشگرِ این نگاهِ مستانه‌اند.

چشمانِ فتنه‌انگیزِ تو در همه‌جا (از هند تا ایران) شور و آشوب به پا می‌کند؛ این نگاهِ سحرآمیز، مرز نمی‌شناسد و هر دلی را بی‌قرار می‌سازد.

اگرچه نگاهِ بیمارگونه و خمارِ تو بلا و رنج‌آور است، اما همین نگاه، دارویِ شفابخشِ دردمندان است؛ کسی که زخم‌خورده‌ی تیرِ عشق توست، تنها با همان بلا درمان می‌شود.

در برابرِ درخششِ چهره‌ی تو، نورِ خورشید ناچیز است؛ و در برابرِ قامتِ بلند و موزونِ تو، قامتِ درخت شمشاد در نظر، کوتاه و پست جلوه می‌کند.

از بس در اندیشه‌ی تو غرق شدم و در پیِ تو گشتم، لاغر و مویین شدم؛ آیا تو اصلاً میان و دهانی داری؟ (در ادبیات کلاسیک، باریکی میان و کوچکی دهان معشوق، کنایه از لطافت بیش از حد و دیده نشدن آن است).

ای عاشق، اگر خواهانِ رهایی از رنج و بلایِ دوری هستی، در عشقِ الهی ذوب و گم شو؛ چرا که هرکس در این راه از خودِ مجازی‌اش بگذرد و محوِ معشوق شود، از تمامِ غصه‌ها دست کشیده و آزاد شده است.

اگر تو (فیض) یارِ حقیقیِ عشق هستی، باید در عشقِ یار غرق شوی؛ بدان که اگر در او گم شدی، در واقع او را به دست آورده‌ای.