دیوان اشعار - غزلیات

جان قصدِ وصال محبوب را کرده است، ای نوازنده، همین نغمه و اشاره برای ما کافی است؛ چرا که دل از دیدنِ آن زیباروی، پریشان و شیدا شده و همین پریشانی و حیرت، نشانه‌ای بس بزرگ از آن عشق است.

ما چنان شیفته‌ی آن محبوبیم که حتی از پیغام و دشنام او نیز مست می‌شویم؛ صلحی که مدعیان به دنبال آن‌اند برای ما ارزشی ندارد، ما را همان جنگ و ستیز با او که نشانه‌ی توجه اوست کفایت می‌کند.

عاشقانِ بی‌خویشتن، تاب و تحمل دیدنِ رویِ درخشان محبوب را ندارند؛ از این‌رو برای ماِ آشفتگان، داشتنِ نشانه‌ای کوچک همچون آونگی از زلفِ او برای دلخوشی کافی است.

ای مطرب! سازت را کوک کن و نغمه‌ای آغاز نما و بگذار جان و دل به پرواز درآیند؛ ما به همان محبوبِ سخت‌دل و سنگی که گویی بتِ ماست، قانع هستیم.

ای محبوب که دلی سخت چون سنگ داری، بر ما ستم مکن؛ چرا که ما عاشقانی نازک‌دل هستیم و وجودِ سنگیِ تو برای شکستنِ وجودِ شیشه‌مانندِ ما کافی است.

دل تصمیم به رهایی از خود گرفته و آهنگ رفتن به سوی محبوب را سر داده است؛ برای این سفرِ روحانی، یا آهی دردآلود و یا نغمه‌ای از چنگ، توشه‌ی راه است.

ما از عشقِ آن محبوبِ جان، سرمستیم؛ پس بگذار که به خاطر این عشق دچارِ خوارشماری و بدنامی شویم؛ ما نیازی به شرابِ انگوری نداریم، چرا که رسواییِ عشق برای ما همان می است.

ما در درونِ دلِ خویش خوشحال و خرسندیم، حتی اگر در بیرون در تنگنا باشیم؛ سینه برای گنجایشِ تمامِ جهانِ ما، اگرچه کوچک باشد، کافی و وسیع است.

هر کسی در این جهان به دنبال چیزی است؛ زاهدانِ ظاهربین تنها به بویی از حقیقت قانع‌اند و عبادت‌کنندگان نیز به رنگ و ظاهری از آن؛ ما اما طالبِ حقیقتی عمیق‌تریم.