دیوان اشعار - غزلیات

جسم مادی ما با فروغ جانِ بیدارمان نورانی می‌شود و دلِ ما نیز در پرتو سختی‌ها و ریاضت‌هایی که بر تنِ خود هموار کرده‌ایم، به روشنی و جلا می‌رسد.

هرگونه توطئه یا بدخواهی که دشمن در حق ما روا داشت، ناخواسته همچون نوری در سینه ما تابید؛ چرا که سینه ما در برابر جفای دشمن، صیقل یافت و روشن شد.

سکوت، خردمندی را در جانِ صاحبان خرد می‌افزاید؛ از این رو، خاطر و ضمیر ما حتی در هنگامِ ناتوانیِ زبان در بیان حقایق (الکنی)، از آن نورِ باطنی روشن است.

آن مخاطب، حکمت را از دهان ما شنید و در ژرفای دلش جای داد؛ در واقع، آن دلی که پذیرای حکمت بود، از طریقِ سخنِ ما همچون دریچه‌ای به نور حقیقت روشن شد.

چشم دل را به کار وادار تا بصیرتت افزون گردد، چرا که دیده حق‌بین و حقیقت‌شناس ما، تنها در اثرِ مشاهده و تأملِ مداوم است که به روشنی و کمال می‌رسد.

زیبایی و درخششِ حسن، با عشق و جان‌فشانی پرورانده می‌شود؛ همان‌گونه که شمعِ روی ماهرویان، تنها با روغن (اشک و ایثار) ما جان می‌گیرد و روشن می‌ماند.

تا وقتی که جان در کالبد داریم، اشک و آهِ ما نیز برقرار است؛ و این گرمابه حیاتِ ما همواره با حرارتِ آن کلخن (کوره) سوزانِ درون، گرم و روشن باقی می‌ماند.

هم آتشِ فراقش در جان ما زبانه می‌کشد و هم از نورِ وصالش، این دیدگانِ ما که با یاد او روشن گشته، جانی دوباره می‌یابند.

دلِ عاشق در اشتیاقِ دیدار دوست، شعله‌ور می‌شود؛ و این اشعار که فیض نام دارد، نشانه‌ای است از آن آتشِ درونی که در سراسر وجود ما زبانه می‌کشد.