دیوان اشعار - غزلیات

پرسیدم: برای رهایی از عشقِ ویرانگر و سوزانِ تو چه چاره‌ای بیندیشم؟ پاسخ داد: زمان، خودش این گره‌ها را می‌گشاید و راه‌حلِ این مشکلات را به مرور زمان به تو نشان خواهد داد.

گفتم: از شدت آتشِ دوری از تو، جانم به لب رسیده و سوخته است؛ گفت: تو هنوز خامی و زود است که ادعای کمال کنی، چرا که باید بیش از این‌ها رنجِ جفا و سختی بکشی.

گفتم: از گرمای سوزانِ جدایی، کارم به جان‌سپردن رسیده است؛ گفت: همان‌گونه که ساز موسیقی در اثرِ گرما و فشار، صدایی از خود بروز می‌دهد و نغمه‌سرایی می‌کند، تو نیز در نهایت با این سوز و گداز، به کمال و کلام می‌رسی.

گفتم: گرمای طاقت‌فرسای هجران، مرا به آتش کشیده است؛ گفت: ناامید مباش، چرا که بهارِ دل‌انگیزِ وصال، حتماً پس از تابستانِ داغِ جدایی از راه می‌رسد.

گفتم: من که مدت‌هاست با سگ‌های درگاهت (دردمندان و پیروانِ کوی تو) آشنایم؛ گفت: شاید، اما من هنوز تو را به عنوانِ عاشقِ راستینِ خود نشناخته‌ام.

گفتم: رها کردنِ عاشقان کار پسندیده‌ای نیست؛ گفت: ما از احکامِ شرعی و عرفیِ «جایز بودن» معاف هستیم و کارِ ما فراتر از دایره «لا یجوز» و قوانینِ شماست.

با این سخنانِ سربسته، حیرت و سرگشتگی بیشتر شد؛ ای «فیض»، اگر این رموز برای اهلِ دانش و حقیقت حل شود، خواهیم دید که معشوق چه بازی‌ها و اسراری در این میان دارد.